Toen God de mens schiep was het zeer goed, Gen. 1: 31. Ik denk niet dat er in een zeer goede wereld ziekte was. Maar dat is wel veranderd, dit kwam door de zondeval. De mens werd ongehoorzaam aan God en dat veroorzaakte en veroorzaakt nog steeds onnoemelijk veel ellende. Scheiding tussen God en de mens, scheiding tussen de mensen onderling: Adam en Eva bemerkten (na de zondeval) dat ze naakt waren, Adam (als verantwoordelijke) gaf Eva de schuld van de ongehoorzaamheid en al snel volgden andere zaken, zoals moord, strijd en ziekte. De aarde was niet meer zeer goed en het ging en gaat van kwaad tot erger.

Door de zondeval werd alles op een gigantische wijze verstoord, je hoeft maar om je heen te kijken om te zien waartoe de zondeval heeft geleid: verschrikkelijke oorlogen, een aarde die wordt uitgeput, verruïneerd en misbruikt. Enorme zedeloosheid met alle gevolgen van dien, economische crises, epidemieën, ziektes waarvan men niet weet hoe die te bestrijden etc. Maar we kunnen ook dichterbij blijven om de verwoestende werking van de zonde te zien. Kijk maar eens eerlijk in uw/jouw eigen hart. We zijn er van overtuigd dat iedereen, ook christenen, met het schaamrood op de kaken zou staan als hun innerlijk, dus al hun verborgen niet uitgesproken gedachten, publiekelijk zouden worden blootgelegd. De wereld is sinds de schepping steeds verder van God afgedwaald.

Het werk van de Here Jezus is er op gericht ons te verlossen en bevrijden van de zonden. Daar had Hij alles voor over, zelfs Zijn leven! In de toekomst zal er geen zonde en ook geen ziekte meer zijn. Maar hoe zit dat nu in het heden? Als we om ons heen kijken dan zien we veel zieke mensen. Hoe zit dat, hoe kan dat? Kan God niet genezen? Is er te weinig geloof?

Vanaf de zondeval zijn er mensen ziek geweest tot op de dag van vandaag. Een enkele keer genas God mensen in het OT, zie bijv. Koning Hizkia in 2Kon. 20:5 ev. Koning Hizkia herstelde en mocht nog 15 jaar leven. Maar de algehele trend is dat er mensen waren die ziek werden en niet werden genezen. Dat veranderde toen de Here Jezus op aarde was om het Koninkrijk der Hemelen of het Vrederijk op te richten (Matth. 3:2). Tal van wonderen vonden toen plaats, zieken werden genezen, stormen werden gestild en enkele doden stonden op. Dit waren kenmerken van het Koninkrijk dat aanstaande was. Tekenen die horen bij het Koninkrijk wanneer de Koning vanuit Jeruzalem regeert op aarde.

Het Joodse volk zat, in zijn algemeenheid, echter niet te wachten op dit Koninkrijk, ze hadden zo hun eigen interpretatie van dat koninkrijk. Hij werd verworpen en gekruisigd. Johannes 1:11 “Hij kwam tot het zijne (Joodse volk), en de zijnen hebben Hem niet aangenomen”. Het Koninkrijk der hemelen werd uitgesteld c.q. opgeschort en de periode van de genade/gemeente begon. Dat, de gemeente tijd, is de tijd in Gods plan der eeuwen waarin wij nu leven. De Koning is verworpen en het Koninkrijk met de daarbij behorende genezingen is uitgesteld/opgeschort. Nadat de gemeente is opgenomen breekt de tijd van de grote verdrukking aan en aan het einde van de grote verdrukking zal de Here Jezus terugkeren naar de aarde om Zijn (nu nog verborgen) Koninkrijk op te richten. Dat zal ook weer gepaard gaan met tekenen, wonderen en genezingen.

Bovendien zijn wonderen en tekenen bedoeld om Gods Woord in tijden van grote veranderingen te bevestigen. Dit zien we bij de uittocht uit Egypte, bij de 1^e komst van de Here Jezus op aarde als Hij van plan is het Koninkrijk der hemelen op te richten, bij het begin van de gemeenten en straks ook bij de wederkomst op aarde als het Vrederijk wordt opgericht. Op de zendingsvelden zien we grote wonderen gebeuren, met name wonderen van bevrijding en verlossing, maar ook wonderen van genezing. Dit zijn wonderen die God laat gebeuren in deze tijd en die bevestigen de waarheid van Gods Woord. Waarom wel wonderen op zendingsvelden en veel minder bij ons? Dat heeft te maken met Gods soevereiniteit.

Maar hoe zit het dan in deze tijd, de tijd waarin wij nu leven. We denken dat deze tijd zich minder kenmerkt door wonderen en genezingen, dat komt wel weer. Gedurende de tijd van de gemeente zijn genezingen veel minder prominent aanwezig dan toen de Here Jezus kwam om Zijn Koninkrijk op te richten.

Heeft het dan geen zin nu te bidden voor genezing en herstel? Geneest God dan niet in deze periode van de gemeente? God kan zeker genezen en Hij doet dit ook als dit past in Zijn plan, maar dan gaat het vaak over specifieke individuele situaties. Het is daarom zeker goed te bidden om genezing, maar we moeten ook beseffen dat God soeverein is. Wel of niet genezen moeten we aan Hem overlaten. Bovendien is genezing of bevrediging van onze grootste verlangens niet het aller belangrijkste. Het belangrijkste is dat God tot Zijn doel komt in ons leven. Hij kan ziekte gebruiken (en Hij doet dit ook vaak) om ons dichter bij Hem te brengen. Nood leert bidden is een spreekwoord en zo is het ook. Juist moeilijkheden drijven ons dichter naar Hem toe. In de ziekte kan Hij ons soms gebruiken tot Zijn eer. We lezen over diverse zieken in de Bijbel: Jacob, Gen. 48:1, Elisa, 2 Kon. 13:14, Hizkia, 2 Kon20, Daniel, Dan. 8:27, zelfs ziek agv een visioen van God!, Epafroditus, Fil. 2:27 en 30, Trofimus, 2 Tim. 4:20, Timotheüs, 1 Tim. 5:23, Lazarus, Joh. 11:2 en 4, deze ziekte was zelfs tot verheerlijking/grootmaking van God. Van niemand van deze genoemde personen lezen we dat hij een te klein geloof had en daarom niet werd genezen ook werden deze mensen niet door een wonder genezen, m.u.v. Hizkia die er nog levensjaren bij kreeg, maar toen alsnog stierf.

Moeten we alleen op God vertrouwen en geen gebruik maken van artsen en geneesmiddelen? Dat lijkt ons niet de juiste weg. Er zijn meerdere teksten die aangeven dat dit soms wel verstandig is. Jeremia 30:13 “voor een gezwel zijn er nog geneesmiddelen”. Paulus adviseerde Timotheüs wat wijn te drinken “1 Timotheüs 5:23 Drink voortaan niet alleen water, maar gebruik een weinig wijn voor uw maag en voor uw gedurige ongesteldheden.”. De Here Jezus Zelf vertelde een gelijkenis waarin iemand werd verbonden en waar olie en wijn ter verzachting/genezing in de wond werd gegoten. Luc. 10:34. Lucas was een arts en nergens wordt hem geadviseerd maar met zijn beroep te stoppen. Gebruik maken van voortschrijdende kennis in de medische wereld is prima. We gebruiken nu toch ook elektrische verlichting i.p.v. een olielampje zoals in de oude tijd? En we lopen toch ook niet meer in de kleding volgens de mode uit het jaar 30? Het wordt echter anders als we alles verwachten van de medici. Onze hoop moet in de eerste plaats op Hem zijn gevestigd en niet op genezing. Een dokter bezoeken kan natuurlijk heel goed zijn, maar het is verstandig om geestelijk goed voor je zelf te zorgen, fysiek verstandig bezig te zijn, door te bewegen etc. Als we dan toch ziek worden en God in onze ziekte gezocht hebben, misschien ook wel gevast hebben, en er komt geen verbetering dan kunnen we de dokter bezoeken. Soms lijkt het of de dokter voor alles gaat en als het ware in de plaats van onze hemelse Vader komt, dat lijkt ons niet de juiste volgorde.

Tot slot dit vers: Jesaja 63:9 “In al hun benauwdheid was Hij benauwd”. We kunnen te maken krijgen met benauwdheid, met ziekte. Maar dan mogen we op grond van Gods Woord weten dat Hij in de benauwdheid met ons zal zijn, net zoals Hij bij ons is als we door een dal van de schaduw van de dood gaan. Of in NT bewoordingen: “in”, d.w.z. temidden van allerlei moeilijkheden, dit alles zijn we meer dan overwinnaars, door Hem Die ons liefgehad heeft”, Rom. 8:37. Wij hebben een Heiland die Mens is geweest en in alle omstandigheden met ons kan meevoelen én meelijden. Zijn eeuwige armen zijn onder ons.

Ziekte en genezing in de Bijbel , deel 2

In dit tweede deel over ziekte en genezing worden een aantal teksten die vaak worden genoemd als het over dit onderwerp gaat kort besproken.

Jes. 53:3-5 Hij was veracht en van mensen verlaten, een man van smarten en vertrouwd met ziekte, ja, als iemand, voor wie men het gelaat verbergt; hij was veracht en wij hebben hem niet geacht. ⁴ Nochtans, onze ziekten heeft hij op zich genomen, en onze smarten gedragen; wij echter hielden hem voor een geplaagde, een door God geslagene en verdrukte. ⁵ Maar om onze overtredingen werd hij doorboord, om onze ongerechtigheden verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op hem, en door zijn striemen is ons genezing geworden.

Bovenstaande tekst wordt gebruikt om te beweren dat door het lijden en sterven van de Here Jezus er is afgerekend met de ziekte, want: “onze ziekten heeft Hij op Zich genomen”. De redenering is dan: De Here Jezus is voor onze ziekten gestorven, Hij heeft dit op Zich genomen, wij hoeven dus als gelovigen niet ziek te zijn als we maar (voldoende) geloof hebben. Dit lijkt in eerste instantie een logische conclusie maar dit is het niet!

Het is goed om ook de voorafgaande verzen en het vers dat volgt te lezen. De verzen 2 t/m 5 uit Jesaja 53 beschrijven in een paar zinnen het hele leven van de Here Jezus op aarde. Het begint met “als een loot schoot Hij op uit dorre aarde” (zijn geboorte) en eindigt met de zin waarin staat dat Hij voor ons is verbrijzeld (Zijn dood aan het kruis). Bij zorgvuldig lezen blijkt dat de verzen 2/4 gaan over wat gebeurde gedurende Zijn leven hier op aarde. Vers 5 gaat over Zijn lijden en kruisdood. Vers 4 wat begint met “Nochtans” hoort bij de verzen 2 en 3, dus bij Zijn leven op aarde, en niet bij vers 5 wat betrekking heeft op Zijn kruisdood! Vaak wordt vers 4 gekoppeld aan vers 5, maar dat is niet correct. Drie argumenten hiervoor:

1. Het woord “nochtans” geeft in de grondtekst aan dat het om een contrast/tegenstelling gaat. Juist Hij die een Man van smarten was en Hij die vertrouwd was met ziekte heeft onze zonden gedragen. Wanneer heeft Hij dat gedaan? We constateerden al in de verzen 2/4 dat deze betrekking hebben op de periode tijdens Zijn leven dat Hij predikte en genas op aarde. Dit heeft dus geen betrekking op Zijn verzoenend lijden werk aan het kruis.
2. Bovendien wordt het feit dat Hij tijdens Zijn leven mensen genas bevestigd in het NT. Zie Matth. 8:16/17: “Toen het nu avond werd, bracht men vele bezetenen tot Hem; en Hij dreef de geesten uit met zijn woord en die ernstig ongesteld waren genas Hij allen,17 opdat vervuld zou worden, hetgeen gesproken werd door de profeet Jesaja, toen hij zeide: Hij heeft onze zwakheden op Zich genomen en onze ziekten heeft Hij gedragen.” Dit genezen deed Hij gedurende Zijn leven! Als Hij ziekte op Zich nam ging er kracht van Hem uit, Lucas 8:46 “want Ik heb kracht van Mij voelen uitgaan”. Concluderen dat de Here Jezus gestoven is voor onze ziektes en dat we daarom niet meer ziek zouden hoeven te zijn is dus niet correct!
3. Vers 5 uit Jesaja 53 zegt Jesaja 53:5 “Maar om onze overtredingen werd hij doorboord, om onze ongerechtigheden verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op hem, en door zijn striemen is ons genezing geworden”. Hoe zit het dan met dit laatste stuk uit vers 5? Hierop geeft 1 Petr. 2:24 duidelijk antwoord, “die zelf onze zonden in zijn lichaam op het hout gebracht heeft, opdat wij, aan de zonden afgestorven, voor de gerechtigheid zouden leven; en door zijn striemen zijt gij genezen. Hier gaat het duidelijk om het herstel, de genezing van de zonden en niet om genezing van ziektes! Hij stierf voor onze zonden aan het kruis van Golgotha.

Marcus 16:14-18 Daarna verscheen Hij aan de elven zelf, terwijl zij aanlagen, en Hij verweet hun hun ongeloof en hardheid van hart, omdat zij hen niet geloofden die Hem aanschouwd hadden, nadat Hij opgewekt was. ¹⁵ En Hij zeide tot hen: Gaat heen in de gehele wereld, verkondigt het evangelie aan de ganse schepping. ¹⁶ Wie gelooft en zich laat dopen, zal behouden worden, maar wie niet gelooft, zal veroordeeld worden. ¹⁷ Als tekenen zullen deze dingen de gelovigen volgen: in mijn naam zullen zij boze geesten uitdrijven, in nieuwe tongen zullen zij spreken, ¹⁸ slangen zullen zij opnemen, en zelfs indien zij iets dodelijks drinken, zal het hun geen schade doen; op zieken zullen zij de handen leggen en zij zullen genezen worden.

1. Het eerste wat opvalt is dat deze verzen zijn gesproken tot de apostelen die direct van Hem deze opdracht hebben gekregen. (vs. 14 “de elven” en vs. 15 “tot hen”) en vers 20 waar dit ook staat. Het zijn in het NT nagenoeg altijd de apostelen die deze wonderen en tekenen verrichtten. Zie Matth. 10: 5/8, Marc. 6:7 en 13. Joh. 14:12,Hand. 2:43, Hand. 5:12, Hand. 6:6 en 8, 16, Hand. 6:8, Had. 14:3, Hand. 19:11 (dit betreft Paulus die ook een directe opdracht van de Heer heeft ontvangen).
   Dat met name apostelen tekenen en wonderen konden doen wordt bevestigd door 1 Corinthiërs 12:12 “De tekenen van een apostel zijn bij u verricht met alle volharding, door tekenen, wonderen en krachten”. Dit was kennelijk typisch een kenmerk van apostelen. Zie ook Rom. 15:18/9

2. Maar er wordt ook gesproken over “als tekenen zullen deze dingen de gelovigen volgen”, dat zijn in principe alle gelovigen. Deze tekenen en wonderen kunnen, als God dat wil, ook door hen worden verricht. Dat wil dus niet zeggen altijd en overal, maar wel als God het wil gebruiken ter bevestiging van Zijn Woord.

3. Tekenen en wonderen werden gebruikt als bevestiging van Gods Woord. Dat is in vers 20 van Marcus 16 zo verwoord: “Doch zij gingen heen en predikten overal, terwijl de Here medewerkte en het woord bevestigde door de tekenen, die erop volgden”. Zie ook Hebr. 2:4: “terwijl ook God getuigenis daaraan geeft door tekenen en wonderen en velerlei krachten en door de Heilige Geest toe te delen naar zijn wil”. In de tijdsperiode waarin de Here Jezus en de apostelen leefden was er sprake van een gigantische omwenteling. Men had heel lang geleefd en rekening gehouden met de wet en toen werd het totaal anders want het evangelie werd verkondigd. Dat was een enorme ommekeer, daarom waren er toen zoveel tekenen. Dit was om deze radicale wijziging te bevestigen! In de loop van de Bijbelse NT Geschiedenis zien we dat het aantal tekenen en wonderen snel afneemt. In de brieven, die met name over de periode van de gemeente handelen, wordt er nauwelijks meer over gesproken.
   Straks bij de komst van het vrederijk, weer een grote verandering, zullen er ook weer tekenen en wonderen plaatsvinden om dit te bevestigen.

Mattheüs 21:21 Maar Jezus antwoordde en zeide tot hen: Voorwaar, Ik zeg u, indien gij geloof hebt en niet twijfelt, zult gij niet alleen doen wat met de vijgenboom is gebeurd, maar zelfs indien gij tot deze berg zegt: Hef u op en werp u in de zee, het zal geschieden.

Als we geloof hebben en niet twijfelen kunnen we bergen verzetten en in zee verplaatsen. Dan kunnen we dus ook zieken genezen als we geloof hebben en niet twijfelen. Het is goed om dit gedeelte nader te bekijken:

Wat aan dit gedeelte over de berg die in zee wordt geworpen voorafgaat is dat de Here Jezus is verworpen door de farizeeën en Schriftgeleerden. Er was een religieus systeem ontstaan wat volledig voorbij ging aan wat God had bedoeld. Het hart was niet op Hem gericht, het ging er om dat het er aan de “buitenkant” goed uitzag. Als men maar voldeed aan de wet. Het leek mooi, maar was innerlijk verdorven. Elders spreekt de Here Jezus over “want gij gelijkt op gewitte graven, die van buiten wel schoon schijnen, maar van binnen vol zijn van doodsbeenderen en allerlei onreinheid. (Matth. 23:27). Zó was het religieuze systeem geworden. Het leek mooi maar was van binnen verrot. Het was als een vijgenboom (Matth. 21:18) vol in het blad, zoals in Matth. 18 e.v. wordt genoemd, maar er was geen enkele vrucht aan. Het leek goed, maar juist de vrucht waas er niet! Daarom vervloekte de Here Jezus de boom, d.w.z. het Joodse religieuze systeem. Het religieuze systeem stond veraf van wat God beoogd had. Dat systeem, die religie zonder relatie, zou ook nooit meer enige vrucht dragen.

Dan volgt direct het gedeelte over de berg. Zoals de vijgenboom spreekt van Israël, zo spreekt ook de berg over Israël. Nadat de Here Jezus de vijgenboom/Israël heeft vervloekt volgt het volgende: Israël/de berg, wordt in zee geworpen. De zee is een beeld van de volkeren wereld. Nadat Israël de Here Jezus heeft verworpen, vervloekt Hij het religieuze systeem en verkondigt Hij hier dat Israël wegens hun ongeloof zal worden verstrooid onder de volken, zoals ook in het jaar 70 is gebeurd, de diaspora. Dit lijkt ons de meest plausibele en houdbare conclusie. Volhouden dat mensen, als er genoeg geloof is en geen twijfel, niet ziek hoeven te worden is, op basis van de andere in deze artikeltjes genoemde argumenten en gezien de hele menselijke historie waarin dit nog nooit is voorgekomen volgens ons niet houdbaar.

Een spanningsveld in het leven van een gelovige is enerzijds het Woord van God en anderzijds de wil van God in zijn of haar leven. Er zijn teksten die ons vertellen dat alles mogelijk is voor wie gelooft. Er zijn ook teksten die spreken over God die boven alles staat en Wiens gedachten hoger zijn dan onze gedachten. Zijn deze teksten dan met elkaar in tegenspraak? We denken van niet. Stel dat ik ziek ben en ik heb geloof en ik bid om genezing en het gebeurt niet, zou het dan niet zo zijn dat God een ander plan heeft. Wil Hij mijn ziekte misschien tot Zijn eer gebruiken?

Bij gebed om genezing is het zeer belangrijk eerst ons eigen hart te onderzoeken. Wat is mijn diepste motivatie? Bid ik omdat ik Hem wil vereren of bid ik omdat ik graag gezond wil zijn en nog verder wil leven? Maar het kan natuurlijk toch zo zijn dat al zijn mijn motieven niet helemaal zuiver ik toch door God wordt genezen. En het kan gebeuren dat, al zijn mijn motieven wel zuiver, ik toch overlijd. Belangrijkste is ons leven altijd volledig aan Hem over te geven, zodat Hij kan doen wat Hem behaagt. Niet mijn wil, maar Uw wil geschiede, in alles.

Hebreeën 13:8 Jezus Christus is gisteren en heden dezelfde en tot in eeuwigheid.

Ook deze tekst wordt gebruikt om te beweren dat men niet ziek hoeft te zijn, want Hij is altijd dezelfde. Als Hij in de tijd van de evangeliën genas dan doet Hij dit nu ook wordt gezegd. Nu is het waar dat God altijd dezelfde is, Hij is de onveranderlijke, eeuwige Rots bij Wie we altijd mogen schuilen. Maar Hij handelt wel eens anders, dat mag duidelijk zijn. Zijn handelen met het volk Israël ten tijde van de wet is totaal anders dan Zijn handelen met ons die tot de gemeente behoren en uit genade behouden mogen worden. Deze reden en de andere in deze twee artikeltjes genoemde redenen doen ons geloven dat God zeker kan genezen, maar dit niet altijd doet.

Pinksteren is het feest waarbij we gedenken dat de Heilige Geest is uitgestort. Deze uitstorting van de Heilige Geest heeft nogal wat teweeg gebracht.

Eén van de gevolgen is dat we nu als alle gelovigen wereldwijd gedoopt zijn, verbonden zijn tot één lichaam. Alle gelovigen zijn nu met elkaar in verbinding door een onzichtbare band: de Heilige Geest. Deze onzichtbare, maar onverbrekelijke band doet gelovigen, wat voor nationaliteit of wat voor etnische achtergrond ze hebben, elkaar herkennen in Christus. Het is zo mooi om bijv. tijdens een vakantie mensen te ontmoeten uit een heel ander land en verbondenheid met hen te ervaren.

In het O.T. bestond de tabernakel uit allerlei planken die, net als gelovigen, met elkaar waren verbonden door een onzichtbare verbinding die door het midden van de planken ging. (Ex. 26:28). We zijn niet zomaar met elkaar verbonden, dit is omdat we elkaar nodig hebben. Ieder lid van de gemeente is nodig! “Het oog kan niet zeggen tot de hand: ik heb u niet nodig”, 1 Cor. 12:21. We worden opgeroepen om voor elkaar te zorgen en naar elkaar om te zien. Wat is dit actueel in deze Corona tijd! We horen immers bij elkaar, we zijn allemaal lid van het zelfde lichaam: Gods gemeente.

Soms lijkt het of sommige leden van het lichaam belangrijker zijn dan andere leden, maar dit is niet zo als God het ziet! Iedere gelovige is belangrijk en kostbaar in Zijn ogen. Ook voor hen heeft Christus Zijn leven gegeven, zo kostbaar is ieder mens voor Hem. Iedere gelovige heeft een door God bedachte plaats in het lichaam gekregen (1 Cor. 12:18). Daarom is het belangrijk dat we onze plaats innemen, omdat de ander ons nodig heeft en ik heb natuurlijk de ander nodig! Het is niet goed dat de mens alleen zij geldt ook in dit opzicht!

Een ander kostbaar gevolg van Pinksteren is dat we niet alleen zijn verbonden met alle andere gelovigen, maar ook met het Hoofd van de Gemeente: de Here Jezus Christus. Dit is een zeer bijzonder voorrecht wat niet gold voor gelovigen van vóór de periode van de gemeente en ook niet geldt voor gelovigen van na de periode van de gemeente!

In het OT mocht uitsluitend de Hogepriester en dan nog maar één keer per jaar naderen tot God in het Heilige der heiligen. Wij, gelovigen die direct zijn verbonden met het Hoofd van de gemeente, worden opgeroepen om met volle vrijmoedig in te gaan in het heiligdom. (Hebr. 10:19). Dit was onvoorstelbaar in het OT, want gelovigen waren van God gescheiden door het voorhangsel. De priesters waren in Gods nabijheid rondom tabernakel en tempel en alleen de Hogepriester mocht op de Grote Verzoendag het heiligdom ingaan nadat hij zich had gereinigd en na het brengen van diverse offers.

Wat een geweldige en bijzondere positie heeft de Here de leden van Zijn gemeente gegeven! En dat is natuurlijk niet onze verdienste, maar we mogen naderen op grond van het bloed van de Here Jezus. Hij heeft een nieuwe en levende weg tot de Vader voor ons bereid! (Hebr.10:19)

Dankzij Pinksteren mogen we met al onze zorgen en noden en natuurlijk ook met onze dank direct naar God gaan. En omdat Hij Mens is geworden kan Hij een barmhartig en getrouw Hogepriester zijn. Hij weet hoe onze pijn en ons verdriet kan zijn omdat Hij hier heeft geleefd en daarom kan Hij zo goed ons te hulp komen in onze nood.

Ik denk dat het volk Israël in het OT onder de indruk was van de heiligheid van God als ze in de nabijheid van de tabernakel of tempel kwamen. Alles wees op Zijn heiligheid. Wij verliezen dat besef misschien wel eens een beetje uit het oog. Het is waar dat de Here Jezus ons in de onmiddellijke nabijheid van de Vader heeft gebracht, we mogen Hem Vader, pappa noemen. Maar Hij is ook de Heilige en Hij is een verterend vuur. Tot Hem moeten we als kinderen ook naderen met eerbied en ontzag. (Hebr. 12:28/29)

De Heilige Geest verbindt ons met elkaar en met ons Hoofd, Christus. Eén Hoofd, vele leden. Vele leden en één lichaam. Je zou het kunnen vergelijken met een wiel. Een wiel heeft vele spaken (individuele gelovigen) en één as (Christus). Het geheel vormt een eenheid. En naarmate de individuele leden er naar streven dichter bij de Heer te leven komen ze dichter bij elkaar én dichter bij Hem! Dat de Heilige Geest ons mag vullen tot Zijn eer!

Auke Stoelinga

En terwijl Hij dit zei, werd Hij opgenomen, terwijl zij toekeken, en een wolk onttrok Hem aan hun ogen. Handelingen 1:9

In Johannes 14 had de Heer Jezus tegen zijn discipelen gezegd: “Nog een korte tijd en de wereld aanschouwt Mij niet meer, maar u aanschouwt Mij; omdat Ik leef, zult ook u leven.” (Joh.14:19). En verderop in Joh.16:20: “Voorwaar, voorwaar Ik zeg u dat u zult wenen en weeklagen, maar de wereld zal zich verblijden, maar uw droefheid zal tot blijdschap worden.”

De Heer Jezus heeft met deze en vele andere woorden Zijn discipelen erop voorbereid dat Hij uit deze wereld zou teruggaan naar de Vader, door Wie Hij was gezonden. Zie ook Joh.16:28: “Ik ben van de Vader uitgegaan en ben in de wereld gekomen; Ik verlaat de wereld weer en ga heen naar de Vader.” Waarom was de Heer Jezus gekomen en wat was de wil van de Vader? Zie Joh.6:40: “Want dit is de wil van mijn Vader, dat ieder die de Zoon aanschouwt en in Hem gelooft, eeuwig leven heeft, en Ik zal hem opwekken op de laatste dag.”

De Heer Jezus was als het ware als brood des levens uit de hemel neergedaald om aan de wereld het leven te geven. Hij is het Woord, de eeuwige Zoon, de uitdrukking en het beeld van de drie-ene God. En in Hem is leven, waarachtig en eeuwig leven. De verdrietige mededeling aan het begin van het Johannes Evangelie is echter: “Hij was in de wereld, en de wereld is door Hem geworden, en de wereld heeft Hem niet gekend.” (Joh.1:10). Maar wat een genade klinkt er in Joh.1:12: “Maar allen die Hem hebben aangenomen, hun gaf Hij [het] recht kinderen van God te worden, hun die in Zijn naam geloven; die niet uit bloed, niet uit [de] wil van [het] vlees, niet uit [de] wil van een man, maar uit God geboren zijn.”

Dit is de boodschap van het Johannes Evangelie: de Heer Jezus kwam als de tweede mens naar deze aarde. Hij was hier op aarde als een hemelse vreemdeling en terwijl Hij op vele plaatsen door Zijn werken Zijn genade toonde en Zijn macht om écht leven en ware vreugde te geven, werd Hij toch verworpen en uiteindelijk gekruisigd. God heeft Hem echter opgewekt uit de doden en Hem, na de hemelvaart, de allerhoogste plaats gegeven aan Zijn rechterhand. Waarom? Omdat Christus door Zijn dood God op volmaakte wijze heeft verheerlijkt. “Daarom heeft de Vader Mij lief, omdat Ik mijn leven afleg, opdat Ik het weer neem. Niemand neemt het van Mij, maar ik leg het uit Mijzelf af; Ik heb macht het af te leggen en heb macht het weer te nemen. Dit gebod heb Ik van mijn Vader ontvangen.” (Joh.10:18-18).

Na Zijn dood is Christus uit het gezichtsveld van de wereld geraakt. Het laatste wat de wereld van Hem heeft gezien, is dat Hij in een graf werd gelegd. Toen Christus stierf, als oordeel over de zonde (Hij werd immers aan het kruis tot zonde gemaakt), heeft God de hele eerste mens, de mens in het vlees, de mens uit Adam, van voor Zijn aangezicht weggedaan. Wij hebben Christus nooit naar het vlees gekend en Paulus zegt: “en als wij al Christus naar [het] vlees hebben gekend, dan kennen wij [Hem] nu niet meer [zo].” (2Kor.5:16). Nee, wij kennen Christus niet naar het vlees, maar wij mogen Hem nu kennen in Zijn verbinding met de Vader en in Zijn nieuwe positie in de hemel! Als wij Hem hebben aangenomen, mogen wij nu op grond van Gods Woord weten dat wij met Hem gestorven zijn, maar meer nog, dat wij met Hem opgewekt zijn!

Beseft u wat dit betekent? In deze wereld werd Hij verworpen, maar wij zijn door Zijn dood met Hem uit deze wereld gegaan en door Zijn opwekking gebracht in een nieuwe wereld. We zijn zelfs levend gemaakt met Hem, dat wil zeggen: we hebben een heel nieuw leven ontvangen dat niet alleen onvergankelijk is, maar zich ook in de nieuwe positie die Hij heeft ingenomen bij de Vader (en wij in Hem) kan verheugen. “Ik vaar op naar mijn Vader en uw Vader en [naar] mijn God en uw God.” (Joh.20:17b).

Dit is onze nieuwe positie die wij met Hem delen. De Vader Zelf heeft ons lief! Wij zijn aangenaam gemaakt in de Geliefde. Dit was al van voor de grondlegging der wereld in het hart van de Vader. Dit is de diepste betekenis van Zijn opstanding en hemelvaart en van de uitstorting van de Heilige Geest met Pinksteren. Wij zijn uitverkoren om voor eeuwig te delen in de intiemste betrekking die de Heer Jezus nu als Mens met de Vader heeft. Psalm 16 spreekt in de laatste verzen over de opstanding van Christus en eindigt met: “overvloed van vreugde is bij uw aangezicht, liefelijkheid is in uw rechterhand, voor eeuwig.” (Ps.16:11). Dit is onze nieuwe plaats! Wij waren in een zondige wereld die onder het oordeel van God lag, maar zijn daaruit verlost en delen nu de hemelse positie die de Heer Jezus aan de rechterhand van de Vader heeft ingenomen!

Dit is onze positie, maar nu zou ik nog kort iets willen zeggen over de verantwoordelijkheid die deze positie met zich meebrengt. We vinden dat in Kol.3:1-3: “Als u nu met Christus opgewekt bent, zoekt dan de dingen die boven zijn, waar Christus is, gezeten aan Gods rechterhand. Bedenkt de dingen die boven zijn, niet die op de aarde zijn. Want u bent gestorven en uw leven is met Christus verborgen in God.”

Ik zou u willen vragen: hoeveel tijd verblijft u dagelijks alleen in Zijn nabijheid, terwijl u het Woord overdenkt, dat spreekt van de dingen die boven zijn? Misschien mogen wij dit ook wel omdraaien, om deze verzen krachtig op ons te laten inwerken: als mijn interesse, mijn aandacht, mijn affecties gericht zijn op de dingen hier op aarde, mag ik dan wel zeggen dat ik met Christus ben opgewekt? Ik hoop zo van harte dat u dagelijks bezig bent met de Heer Jezus, dat Hij uw blikveld vult, dat Hij uw hart vervult. Dan kan het niet anders dan dat Hij ook zichtbaar is in uw leven. Hij is immers uw leven! Laten we onszelf niet voor de gek houden. Als wij onze tijd en aandacht verdoen met allerlei series of films, of met boeken die niet van Hem spreken, of ons verliezen in sport of wat dan ook, laten we dan niet zeggen dat we met Hem opgewekt zijn en dat Hij ons leven is. Laten we ons dan bekeren van deze dingen en de Heer om genade vragen om weer zicht te krijgen op Zijn heerlijkheid. Want als Zijn heerlijkheid ons vervult, verliest al het andere de glans en is onze blijdschap volkomen. Ik hoop en bid dat u deze dingen mag kennen en dat u dagelijks gemeenschap hebt met de Vader en de Zoon.

Auke Stoelinga

Wat is vasten? Het is zich tijdelijk onthouden van iets, meestal voedsel, maar het kan ook iets anders (zie Jesaja 58) zijn waar we ons van onthouden én ons toewijden aan God in het gebed en om Zijn Woord te overdenken.

De redenen om te vasten kunnen divers zijn. In de Bijbel gaat het om verootmoediging voor God (Ezra 8:21, Ps. 35:13, Jes. 58:5) om iets belangrijks van God af te smeken. (o.a. 2 Kron. 20:3, Esther 4: 3en 16, Dan. 9:3, Jona 3:5, Joel 2:12/13).

Het is begrijpelijk dat het in de eerste plaats om een houding van verootmoediging gaat, d.w.z. je vrijwillig nederig/afhankelijk opstellen voor God. Verootmoediging staat lijnrecht tegenover hoogmoed. Het is een houding van totale overgave aan Hem. God ziet altijd het hart aan, daarom is verootmoediging belangrijk. Want wij mensen, iedereen (!), zijn in staat om te vasten zonder dat ons hart erbij betrokken is en als we dat doen dan kunnen we zelfs nog een soort van trots op ons zelf zijn omdat we vasten. We zijn dan huichelaars, we vasten niet voor God maar voor de mensen om gezien en daarmee geëerd te worden. (Matth. 6: 16/18).

God kijkt echter altijd naar het hart, dus als we vasten in een oprechte houding van overgave aan Hem, dán vasten we zoals Hij dat heeft bedoeld. (zie Joel 2:12, daar wordt over het ganse hart en vasten in één zin gesproken en Lucas 2:37 waar over Hanna wordt gesproken die God diende en vastte)

Vasten is (meestal) het tijdelijk onthouden van voedsel en je gedurende die periode toewijden in gebed aan God. Door te vasten verandert er iets in je lichaam waardoor je gedachten helderder worden. Daarnaast ruimt je lichaam afvalstoffen op. Je kunt je beter, geconcentreerder focussen. Dit is waarschijnlijk ook de reden dat als er wordt gevast men zich meestal onthoudt van voedsel.

Vasten werd gedaan als er grote moeilijkheden waren, zo vastte Mordechai en het joodse volk toen ze hoorden van de plannen van Haman om hen uit te roeien (Esther 4:1/3). De mensen in Ninevé vastten toen ze de profetie van Jona hoorden: Nog 40 dagen en Ninevé wordt ondersteboven gekeerd. (Jona 3:5). Zie ook 2 Kron. 20: 1/3.

Een andere reden om te vasten zien we bij Daniel. Het gaat hier om diep berouw en het verlangen naar vergeving) In hoofdstuk 9 van Daniel wordt beschreven dat Daniel heeft gelezen in de boeken dat Jeremia had geprofeteerd dat de ballingschap in Babylon 70 jaren zou duren. Daniel brengt dit onder grote verootmoediging (o.a. vs. 3/6, 13/14) in gebed bij God en vraagt, op grond van Gods grote barmhartigheid (vs. 18 slot), om vergeving. Iets dergelijks zien we ook in Joel 1:1/14, eerst een constatering van de situatie (1:2/4), dan een oproep tot inzicht/besef (1:5/12) en dan een fase van berouw, inkeer en terugkeer onder vasten naar God (1:13/14).

Vasten in bijzondere omstandigheden. Dit zien we bijvoorbeeld bij Ezra. Hij vastte met het volk om een voorspoedige reis voor de mensen, de kinderen en het vee. Ezra 8: 21/23. Ook hier zie je een houding van afhankelijkheid en overgave aan God en het vragen om een goede reis vanuit Babel naar Jeruzalem. Bij koningin Esther zien we dat er wordt gevast als ze besluit naar de koning te gaan. Dit kon haar het leven kosten, daarom werd de situatie bij God gebracht onder het vasten. Esther 4:15/18.

In 1 Cor. 7 vers 5 wordt gesproken over het zich onthouden van seksuele gemeenschap binnen het huwelijk. Ook dit is een manier van vasten met als doel het gebed en openstellen voor God. Je kunt ook vasten door je te onthouden van sport, tv kijken of andere activiteiten met als doel toewijding aan God

Mattheüs 17:21 Maar dit geslacht vaart niet uit dan door bidden en vasten. Dit is een vers dat het belang van vasten aangeeft. Kort gezegd komt het er op neer dat door (aanhoudend) gebed en vasten we, in Gods kracht, in staat zijn de overwinning in de geestelijke strijd te behalen. Met onze God springen we over een muur. Mits we ons overgeven aan Hem en volkomen op Hem vertrouwen. Door het gebed vereenzelvigen we onszelf met God, geven we ons en onze zorg aan Hem over en door het vasten zonderen we ons af van de wereld en wijden we ons toe aan Hem. Als we zo in volkomen afhankelijkheid dagelijks leven heeft de boze geen vat op ons en kunnen we staande blijven te midden van de grootste moeilijkheden, dankzij Hem.

en de Leidsman ten leven hebt gij gedood, maar God heeft Hem opgewekt uit de doden, waarvan wij getuigen zijn. Handelingen 3:15

In bovenstaand vers uit de toespraak van Petrus komen zowel het sterven als de opstanding van de Here Jezus ter sprake. Zowel Zijn lijden als Zijn opstanding, beiden Zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Beiden spreken van wat wij noemen Goede Vrijdag en Pasen.

Hij is gekomen, dat herdenken we met Kerstmis, om Gods wil volkomen uit te voeren, om volledig gehoorzaam Zijn wil te doen, tot het alleruiterste. Dat betekende gehoorzaam zijn tot in de dood aan het kruis. Nooit had Hij iets verkeerds gedaan of gezegd, tot in de dood was Hij trouw aan God. Zo heeft Hij God geëerd en grootgemaakt. Door de zonde(n) wordt God onteerd, Hij heeft geleefd zoals God het bedoeld had en daarmee God geëerd.

“De Leidsman ten leven hebt gij gedood”. Hoe triest is dit, Hij die kwam om leven te brengen werd gedood. Hij die het Leven is werd gedood. Het schepsel doodde Zijn Schepper, hoe diep kan de mensheid gezonken zijn. Omdat Hij volkomen gehoorzaam was heeft God Hem opgewekt uit de doden. Hij heeft de dood overwonnen en leeft. Voor mensen die hun zonden belijden en Hem accepteren als hun Verlosser is Hij nog steeds de Leidsman ten leven, hoewel Hij aan het kruis gedood is. Zij kunnen immers leven door de wedergeboorte, maar ook leven in de zin van leven als wedergeborene, dus dagelijks leven in de rust en intimiteit met God, leven in overvloed.

De Leidsman ten leven is gedood; Hij stierf de ergste dood. Er wordt veel geschreven over het lijden van de Heer, vooral in de Psalmen. Het is goed om dit te overdenken en in te leven en te bedenken wat het Hem heeft gekost om ons met God te verzoenen. Psalm 88, een psalm die profetisch heen wijst naar Zijn lijden, zegt bijvoorbeeld “uw brandende toorn gaat over mij heen”. Bedenk eens wat dat geweest moet zijn voor Hem, hoe zou u/jij zich hebben gevoeld als deze brandende toorn over u/jou zou komen? De Heer wist dat dit zou gebeuren toen Hij zei: “Zie Ik kom om uw wil te doen”, toch verliet Hij de heerlijkheid om Mens te worden, wat een onvoorstelbare liefde! Liefde die reikte tot in de dood.

Maar God heeft Hem opgewekt uit de doden, dat is de boodschap van Pasen. Hij is opgestaan, Hij leeft! We hebben een levende Heer, die ons wil leiden in dit leven. Hij is als eersteling opgewekt uit de doden. Later zullen ook de andere doden worden opgewekt. Dit zal een opstanding ten leven of ten oordeel zijn, Joh. 6:29. Leven of oordeel afhankelijk van het feit of mensen wel of niet hun vertrouwen op Hem hebben gesteld.

Hij heeft door Zijn lijden en sterven de dood overwonnen. De discipelen die dit allemaal mee maakten zullen misschien hebben gedacht dat hun wereld volledig instortte. Alle uitspraken die de Here Jezus had gedaan leken weg te smelten als sneeuw voor de zon toen Hij werd gekruisigd. Maar dit alles paste precies in Gods plan. Juist door het lijden en sterven werd de grootste overwinning aller tijden behaald. De dood werd overwonnen, want Hij stond op uit de doden. Het licht brak door, leven met een grote L werd mogelijk, Leven met God dankzij het offer van de Here Jezus.

Nu is het mooi om verstandelijke kennis te hebben van wat er met Goede Vrijdag en Pasen heeft plaatsgevonden, maar het gaat er om dat het een zaak van geloof wordt, een zaak van het hart. Dan moeten we eerst beseffen dat de mens van nature een zondaar is en geneigd is tot verkeerde dingen. Als we dat beseffen dan onderkennen we ook dat we nooit tot God, die heilig is kunnen naderen. De afstand is simpelweg veel te groot, maar als dan onze ogen opengaan voor het offer van de Here Jezus en als we dan beseffen dat Hij in onze, in mijn plaats, heeft geleden, is gestorven én opgestaan, dan komt er een diepe vrede en blijdschap in ons hart. Een vrede door te beseffen dat we dankzij Hem met God mogen leven voor tijd en eeuwigheid!

Pasen is het feest van de overwinning voor een ieder die gelooft, Hem zij alle glorie!

Auke Stoelinga

In het OT heeft God hele concrete aanwijzingen gegeven voor de bouw van de tabernakel en later de tempel. Daarnaast zijn er tal van voorschriften aangaande de priesterdienst, offerdienst en allerlei reinigingswetten. (Blader bijv. het boek Leviticus maar eens door). Het was immers Zijn huis (tabernakel en tempel) en Hij en Hij alleen bepaalde hoe het er daar aan toe zou gaan. Bij overtreding van deze door Hem ingestelde regels waren er passende maatregelen. Alles hield verband met de grootheid en heiligheid van God. Zie Ex. 40. Mozes was volkomen (7x) gehoorzaam geweest aan God: “zoals de Here Mozes geboden had” lezen we telkens in dit hoofdstuk. Toen Mozes het werk had voleindigd vervulde de heerlijkheid des Heren de tabernakel. Wat moet dat een geweldige belevenis zijn geweest! (Zie ook 1 Kon. 8:10/11 bij de bouw van de tempel door Salomo). Gehoorzamen aan Gods Woord brengt zegen, dat kun je ook in je eigen leven ervaren. Afwijken van Gods Woord zorgt dat we zegen missen.

In het NT is de kerk/gemeente het huis van God. Ook hierover vinden we in de Bijbel en dan met name in het NT allerlei voorschriften omtrent hoe Hij wil dat de gemeente er uit ziet en functioneert. (1 Tim. 3:15 “Dit schrijf ik u .....hoe men zich behoort te gedragen in het huis van God, dat is de gemeente van de levende God”). Het is dus, net als in het OT, logisch dat we in de gemeente luisteren naar hoe Hij wil dat de gemeente er uit ziet en hoe Hij wil dat de gemeente functioneert. Ook hier gaat het, evenals in het OT, om de heiligheid van God.

In het NT lezen we over oudsten of opzieners die er op dienen toe te zien dat er op Bijbelse wijze wordt samengekomen. Daar waar dat niet het geval is komt tucht om de hoek kijken. Nu klinkt dat weer direct heel zwaar maar dat kan in de praktijk meevallen. Soms, niet altijd, helaas. Hierover zo dadelijk wat meer.

Stel er is sprake van zonde (dit moet dan natuurlijk wel duidelijk openbaar zijn gekomen). Dan zullen er normaal gesproken gesprekken tussen een oudste* en de desbetreffende persoon plaatsvinden. Doel moet altijd zijn de ander weer terug te brengen bij de Herder van de schapen, door berouw en belijdenis. Als dit geen verandering teweeg brengt zullen er met 1 of 2 anderen erbij gesprekken worden gevoerd met precies hetzelfde doel. Als er geen berouw en belijdenis komt kan dit worden meegedeeld in de gemeente, zie Matth. 18:17. Dit is natuurlijk niet fijn voor de betrokkene, maar dit kan, hopelijk al voordat het zover is, wel inkeer bewerken. Een ander aspect is dat de gemeente dan ook geïnformeerd is over de gesprekken die hebben plaats gevonden. Dit zijn natuurlijk altijd zaken waarvan je hoopt dat het niet nodig zal zijn! Deze gesprekken dienen door de oudsten in de gezindheid van Gal. 6:1 te worden gevoerd: Galaten 6:1 “Broeders, zelfs indien iemand op een overtreding betrapt wordt, helpt gij, die geestelijk zijt, hem terecht in een geest van zachtmoedigheid, ziende op uzelf; gij mocht ook eens in verzoeking komen. Deze gesprekken zullen in grote afhankelijkheid aan God en met een biddend hart gevoerd dienen te worden.

Natuurlijk is alles er op gericht de betrokkenen door belijdenis van de zonden terug te brengen bij de Here. Mocht dit helaas niet lukken dan zijn er enkele mogelijkheden die ingezet kunnen worden om inkeer te bewerkstelligen. Als gesprekken niets hebben opgeleverd kan besloten worden door de oudsten om iemand die bewust blijft volharden in de zonde (tijdelijk) te weigeren aan de maaltijd van de Heer, het avondmaal. Deze tafel van de Heer is bedoeld voor gelovigen. Gelovigen worden van harte door de Heer aan Zijn tafel uitgenodigd, mits zij op waardige wijze (dus niet als er zonde speelt in iemands leven), deel te nemen aan de maaltijd. Het niet mogen deelnemen aan de maaltijd van de Heer kan iemands hart raken, zodat er toch besef van zonde gaat komen.

Als er bij een persoon die in zonde leeft geen enkele berouw of belijdenis van zonde is kan, maar dat is een alleruiterste maatregel, die persoon worden verzocht de gemeente (totdat er verandering is) niet meer te bezoeken.

Zie bijv. 1 Cor. 5: 1, dit soort situaties zijn natuurlijk volstrekt onacceptabel in de gemeente van God. Of 1 Cor. 5:7. “doet het oude zuurdeeg weg”. Als er oud zuurdeeg is, dus als er zonde is die willens en wetens niet wordt beleden moet er helaas een zeer stevige maatregel worden ingezet. Zie ook Matth. 18 vers 17. Als iemand een oprecht christen is, maar door omstandigheden of zwakte, ernstig zondigt dan kan het zo zijn dat als hij/zij de diensten niet meer mag bezoeken na verloop van tijd het geweten gaat werken en er alsnog berouw komt.

Tucht is niet bedacht door oudsten, maar is een voluit Bijbels gegeven met als doel de samenkomsten rein en zuiver te houden. We hebben immers te maken met God die heilig is. In onze tijd zien we veel on-Bijbelse zaken plaatsvinden, ook in kerken en gemeentes, daarom wil ik uw gebed vragen voor hen die in alle zwakte en afhankelijkheid aan God proberen te bewaken dat gelovigen samenkomen op een voluit Bijbelse wijze.

* Dit hoeft natuurlijk niet uitsluitend een oudste te zijn. Als een gemeentelid weet dat een ander gemeentelid in zonde leeft, dan is de beste weg dat hij/zij dit zelf op een liefdevolle wijze en in de juiste gezindheid (Gal. 6:1) rechtstreeks bespreekt met de persoon die in zonde leeft.

Tucht roept vaak negatieve associaties op, maar dat is niet terecht als we de Bijbel er op naslaan. Zowel het Hebreeuwse als het Griekse woord voor tucht hebben ook de betekenis van terechtwijzing of onderwijzing in zich. Dat maakt tucht al een stuk positiever. Bijbelse tucht is altijd gericht op verandering, verbetering. Een tekst die dit heel duidelijk maakt is:

Hebreeën 12:10 “Want zij hebben ons voor luttele dagen naar hun beste weten getuchtigd, maar Hij doet het tot ons nut, opdat wij deel verkrijgen aan zijn heiligheid”. Hij (God) tuchtigt ons opdat we deel krijgen aan zijn heiligheid. Hij wil dat we steeds meer heilig worden, steeds meer gaan leven als geheel andere mensen. Om aan die heiligheid deel te krijgen brengt Hij ons bijvoorbeeld in moeilijkheden, want door moeilijkheden worden we op Hem geworpen en in moeilijkheden zijn we vaak meer “open” om echt op God te vertrouwen. In de storm leer je het beste een schip te besturen en op koers te houden zo is het ook in het geestelijk leven door levensstormen worden we op God geworpen en zodoende kan Hij ons op Zijn koers terugbrengen. Tucht kan pijn doen, Hebr. 12:11 “Want alle tucht schijnt op het ogenblik zelf geen vreugde, maar smart (andere vert.: verdriet/droefheid/treurigheid), te brengen doch later brengt zij hun, die erdoor geoefend zijn, een vreedzame vrucht, die bestaat in gerechtigheid.

In het OT kom je precies hetzelfde tegen, bijvoorbeeld in Job 5:17 “Zie, welzalig de mens, die God kastijdt; versmaad daarom de tucht des Almachtigen niet”. Tucht wordt ook hier positief gebracht “welzalig” (andere vert. het is goed als God je straft/welgelukzalig/een zegen is het voor de mens als God hem straft/gelukkig de mens die….) én versmaad (of wijs niet af/weiger niet/verwerp) de tucht van de Almachtige niet. Een dubbele waarschuwing dus! Je ziet in het OT vaak dat God Zijn volk Israël tuchtigt door vijanden op hen af te zenden. (Bijv. Hosea 10:10) Het gevolg is dan dat ze zich realiseren waar ze mee bezig zijn, zich bekeren van hun verkeerde wandel en zich weer op God richten. Of Hij zendt richters of profeten die het volk nadrukkelijk aanspreken, op hun zonden wijzen en aangeven dat ze zich moeten bekeren. Hier is dus sprake van collectieve tuchtiging, en heel volk wordt getuchtigd en het doel is: verandering/verbetering van hun wandel. Hij wil graag dat Zijn volk met Hem wandelt en Zijn weg gaat.

Tucht is voor iedere gelovige nodig om ons te corrigeren omdat we van nature niet geneigd zijn om Gods weg te gaan. Daar waar we afwijken tuchtigt Hij ons omdat Hij ons graag wil zien groeien naar het beeld van Zijn Zoon. Hij doet dit altijd vanuit Zijn liefde. (Hebreeën 12:6 want wie Hij liefheeft, tuchtigt de Here). Een goede vader of moeder tuchtigt of voedt ook op uit liefde. Straffen, tuchtigen uit boosheid of woede is nooit goed. Een correctie moet altijd bedoeld zijn om het kind te beschermen of verbeteren. Bijbelse tucht is altijd gericht op de toekomst!

Spreuken 4:13 Houd vast aan de tucht, laat haar niet los, bewaar haar, want zij is uw leven. Of Spreuken 6:23 “de vermaningen der tucht zijn een weg ten leven”. (Zie ook Spr. 15:5 en 23) Tuchtiging is goed en nuttig voor iedere gelovige, want zij is uw leven staat er geschreven. Door tuchtiging, zorgt God ervoor dat we tot het doel komen dat Hij heeft, dat we echt gaan leven zoals Hij het heeft bedoeld. We zouden niet bedroefd moeten zijn als we worden getuchtigd maar zelfs blij. Dit stond eigenlijk ook al in Hebr. 12:11 hierboven. Op het moment van tuchtiging is het niet fijn, maar later zijn we er dankbaar voor. Ook Spreuken 1:7 leert ons dat tucht goed en nuttig is “de dwazen verachten wijsheid en tucht”.

Elke gelovige krijgt te maken met de tucht van de Here in zijn/haar leven, dat is normaal. Hij wil ons als een geweldig liefhebbende Vader corrigeren zodat we steeds meer op het beeld van Zijn Zoon gaan lijken. Naast deze “individuele” tucht is er ook sprake van gemeentelijke tucht, daarover in een volgend thema-artikeltje.

Betekenis van de doop
In Colossenzen 2:11-13 kunnen we lezen dat de doop symboliseert dat we aan de ene kant met Christus zijn begraven en daarmee ons één hebben gemaakt in de besnijdenis van Christus door het afleggen van het lichaam des vlezes en aan de andere kant met Christus zijn opgewekt door het geloof aan de werking Gods, die Hem uit de doden heeft opgewekt. We zijn met Hem levend gemaakt en al onze overtredingen zijn kwijtgescholden, ja het bewijsstuk dat tegen ons getuigde is door Hem uitgewist!

In Romeinen 6 wordt het ‘met Christus gestorven en opgewekt’ nog gedetailleerder beschreven. In dit hoofdstuk worden 5 stappen genoemd.

• Stap 1: onze oude mens is mede gekruisigd door de doop in Christus Jezus (vers 6) opdat aan het lichaam der zonde zijn kracht zou ontnomen worden en wij niet langer slaven der zonde zouden zijn
• Stap2: wij Zijn door de doop in Christus Jezus met Hem gestorven*. Wie gestorven is, is rechtens vrij van de zonde.
• Stap 3: Wij zijn door de doop met Hem begraven opdat
• Stap 4: gelijk Christus uit de doden is opgewekt door de majesteit des Vaders ook wij in nieuwheid des levens zouden wandelen
• Stap 5: Indien wij met Christus gestorven zijn geloven wij dat wij ook met Hem zullen leven, daar wij weten dat Christus, nu Hij uit de doden is opgewekt, niet meer sterft, de dood heeft geen heerschappij meer over Hem. De doop laat zien dat we met Christus verbonden zijn en is hierdoor een krachtig getuigenis naar de gemeente maar ook naar de wereld om ons heen, ook de onzichtbare wereld!

Gevolgen van de doop
Het gedoopt worden in Christus Jezus heeft ook gevolgen omdat de doop scheiding maakt. Twee voorbeelden:

1) Het volk Israël
In 1 Corinthiërs 10:1,2 lezen we dat ‘onze vaderen allen onder de wolk waren, allen door de zee heengingen, allen zich in Mozes lieten dopen in de wolk en in de zee’. In Exodus 14:20 kunnen we lezen dat de wolk tussen het leger van de Egyptenaren en dat van de Israëlieten in was. De wolk, die aan de ene kant duisternis was maar tegelijk de nacht verlichtte, maakte scheiding tussen deze twee legers waardoor de een de ander niet kon naderen, de gehele nacht. De zee, waardoor het volk Israël door Gods hand heentrok naar het beloofde land, maakte scheiding tussen het volk Israël en de Egyptenaren. Voor de een was het hun redding en voor de ander hun ondergang.

2) Noach
In 1 Petrus 3:20b staat ‘dat acht zielen in de dagen van Noach door het water heen gered werden’. Het water van de zondvloed maakte scheiding tussen hen die eertijds ongehoorzaam geweest waren en de acht zielen. Het was voor de acht zielen hun redding en voor de anderen hun ondergang. Zo maakt ook de doop in Christus Jezus voor ons scheiding tussen het oude leven en het nieuwe leven. Dit gedeelte heeft nog een andere diepere betekenis voor ons.

3) Behouden aankomst
Petrus vervolgt in vers 21: ‘als tegenbeeld daarvan redt u thans de doop, die niet is een afleggen van lichamelijke onreinheid, maar een bede van een goed geweten tot God, door de opstanding van Jezus Christus’. Het woordje ‘redden’ wat hier gebruikt wordt heeft de betekenis van ‘behouden op een veilige plaats doen aankomen door moeilijkheden of gevaren heen’. Dezelfde betekenis zien we in Handelingen 27:43 waar Paulus schipbreuk lijdt op weg naar Rome en bevolen werd dat iedereen die kon zwemmen over boord moest springen om zwemmend aan land te komen en de overigen deels op planken en deels op wrakstukken van het schip. ‘En zo gebeurde het dat allen behouden aan land kwamen’. In de boot stappen die Noach gebouwd heeft of je laten dopen in Christus bewerkt niet de behoudenis voor de eeuwigheid. Van Noach lezen we in Genesis 6:9 dat hij onder zijn tijdgenoten een rechtvaardig en onberispelijk man was en met God wandelde. Hij vond genade in de ogen des Heren. Wij worden door genade gerechtvaardigd door het geloof in het offer van de Here Jezus wat Hij gebracht heeft aan het kruis van Golgotha. De doop heeft niet alleen een symbolische betekenis van wat er door het geloof heeft plaatsgevonden in ons leven (dood en opstanding) maar ook een vorm van behoudenis zoals hiervoor beschreven. Ook wij moeten door dit leven heen om straks bij Christus te zijn. De doop helpt ons als het ware om behouden, door moeilijkheden heen, op die plek aan te komen.

In Mattheus 28:19 wordt door de Here Jezus het zendingsbevel gegeven: ‘Gaat dan henen, maakt al de volken tot mijn discipelen en doopt hen in de naam des Vaders en des Zoons en des Heiligen Geestes en leert hen onderhouden al wat Ik u bevolen heb’. Dit bevel bestaat uit vier opdrachten in de aangegeven volgorde: 1) gaat heen, 2) maakt discipelen, 3) doopt hen en 4) leert hen onderhouden. Deze opdrachten kunnen ze niet eerder uitvoeren dan nadat ze de Heilige Geest hebben ontvangen: ‘maar gij zult kracht ontvangen, wanneer de Heilige Geest over u komt, en gij zult mijn getuigen zijn te Jeruzalem en in geheel Judea en Samaria en tot het uiterste der aarde (Handelingen 1:8)’. Bovendien wordt hier ook de volgorde genoemd waar ze getuigen van Hem zullen zijn: het begint allemaal in Jeruzalem, daarna in geheel Judea, vervolgens in Samaria en tenslotte tot het uiterste der aarde. white

De voorwaarden waaronder er werd gedoopt

We gaan nu een aantal plaatsen langs om te zien onder welke voorwaarden de doop werd uitgevoerd. We beginnen in Jeruzalem. In Handelingen 2 waar we kunnen lezen over de uitstorting van de Heilige Geest neemt Petrus het woord en legt zijn toehoorders uit waarvan ze getuige waren geweest. Hij eindigt zijn betoog met de volgende zin: ‘Dus moet ook het ganse huis Israels zeker weten, dat God Hem en tot Here en tot Christus gemaakt heeft, deze Jezus, die gij gekruisigd hebt’ waarop zijn toehoorders antwoordden: ‘Toen zij dit hoorden, werden zij diep in hun hart getroffen, en zij zeiden tot Petrus en de andere apostelen: Wat moeten wij doen, mannen broeders? Petrus antwoordde hun: ‘Bekeert u en een ieder van u late zich dopen op de naam van Jezus Christus, tot vergeving van uw zonden, en gij zult de gave des Heiligen Geestes ontvangen’. In vers 41 kunnen we lezen wat de reactie van de toehoorders was: ‘Zij dan, die zijn woord aanvaardden, lieten zich dopen en op die dag werden ongeveer drieduizend zielen toegevoegd’. De doop volgde op het aanvaarden van hetgeen door Petrus werd getuigd. Zij geloofden zijn getuigenis over Jezus Christus en werden gedoopt.

In Handelingen 8 kunnen we lezen over de streken van Judea en Samaria. De Here Jezus had zijn discipelen de opdracht gegeven om niet alleen in Jeruzalem zijn getuige te zijn maar ook in geheel Judea en Samaria. Na de steniging van Stefanus vond er een zware vervolging plaats in Jeruzalem: ‘En er ontstond te dien dage een zware vervolging tegen de gemeente te Jeruzalem; en allen werden verstrooid over de streken van Judea en Samaria, met uitzondering van de apostelen’. Was dit een ingrijpen van de Here om te zorgen dat de discipelen niet alleen in Jeruzalem van Hem getuigden? In vers 4 van dit hoofdstuk lezen we: ‘Zij dan, die verstrooid werden, trokken het land door, het evangelie verkondigende. En Filippus daalde af naar de stad van Samaria en predikte hun de Christus’. Filippus komt daar een man, met name Simon, tegen. Deze was bezig met tovenarij en verbijsterde het volk van Samaria waardoor zij zich aan hem hielden. ‘Toen zij echter geloof schonken aan Filippus, die het evangelie van het Koninkrijk Gods en van de naam van Jezus Christus predikte, lieten zij zich dopen, zowel mannen als vrouwen. En ook Simon zelf kwam tot geloof, en na gedoopt te zijn, bleef hij voortdurend bij Filippus, verbijsterd door die tekenen en grote krachten, die hij zag geschieden’. Ook hier zien we dat men zich liet dopen nadat ze tot geloof waren gekomen.

Vervolgens krijgt Filippus van een engel des Heren de opdracht om naar de weg te gaan die afdaalt van Jeruzalem naar Gaza. Daar ontmoet hij een kamerling uit Ethiopië die terugkwam van Jeruzalem waar hij geweest was om te aanbidden. De Geest sprak tot Filippus dat hij zich bij de wagen van de kamerling moest voegen. De kamerling las, in zijn wagen gezeten, uit de profeet Jesaja hoofdstuk 53:7. En Filippus opende zijn mond en uitgaande van dat Schriftwoord predikte hij hem Jezus. ‘En terwijl zij onderweg waren, kwamen zij bij een water, en de kamerling zeide: Zie, daar is water; wat is ertegen, dat ik gedoopt word? En hij zeide: Indien gij van ganser harte gelooft, is het geoorloofd. En hij antwoordde en zeide: Ik geloof, dat Jezus Christus de Zoon van God is (Hand.8:36,37)¹’. Op grond van dit getuigenis werd de kamerling door Filippus gedoopt.

In Handelingen 10 komen we Cornelius tegen, een hoofdman van de Italiaanse legerafdeling. Deze woonde in Caesarea. Cornelius was een godvruchtig man, een vereerder van God met zijn hele huis, gaf aalmoezen aan het volk en bad geregeld tot God. Petrus, die op dat moment in Joppe was, wordt door Gods hand in contact gebracht met deze rechtvaardige man. Hiervoor moest Petrus eerst overtuigd worden, doormiddel van het laken met de onreine dieren, dat het in opdracht van God was omdat hij zich anders niet bij een niet Jood mocht voegen. Petrus wordt vervolgens door Gods hand bij Cornelius gebracht waar hij getuigenis aflegt van zijn geloof. Vanaf vers 43 lezen we: ‘Van Hem getuigen alle profeten, dat een ieder, die in Hem gelooft, vergeving van zonden ontvangt door zijn naam. Terwijl Petrus deze woorden nog sprak, viel de Heilige Geest op allen, die het woord hoorden. En al de gelovigen uit de besnijdenis, die met Petrus waren medegekomen, stonden verbaasd, dat de gave van de Heilige Geest ook over de heidenen was uitgestort, want zij hoorden hen spreken in tongen en God grootmaken. Toen merkte Petrus op: Zou iemand het water kunnen weren, om dezen te dopen, die evenals wij de Heilige Geest hebben ontvangen? En hij beval hen te dopen in de naam van Jezus Christus’. Cornelius en de zijnen waren de eerste heidenen die tot geloof kwamen. Om de gelovigen uit de besnijdenis te overtuigen dat God ook de heidenen op het oog had, ging het hier ook vergezeld van de hoorbare kenmerken want zij hoorden hen spreken in tongen en God grootmaken. Ook hier werd er gedoopt nadat ze tot geloof waren gekomen. Nu we gezien hebben dat in Handelingen altijd gedoopt werd nadat de persoon in kwestie tot geloof in de Here Jezus was gekomen, is het goed om de betekenis van deze doop eens nader te bekijken. Daarover de volgende keer.

1. Vers 37 is niet-authentiek

Het feit dat het best wel lang heeft geduurd voordat cremeren gemeengoed werd in Nederland is te danken aan de invloed van het christendom en de kerken. De meeste kerken wezen cremeren af of waren nogal terughoudend. Met de leegloop van de kerken en daarmee de afname van de christelijke invloed in de maatschappij is cremeren veel meer in zwang gekomen. Daarnaast kwam natuurlijk ook met de komst van vliegtuigen en het internet van alles onder handbereik vanuit het Oosten. Denk aan de New Age beweging met invloeden uit o.a. het Hindoeïsme en Boeddhisme.

De belangrijkste vraag is natuurlijk wat zegt de Bijbel over dit onderwerp.

Hieronder een aantal gedachten ter overweging:

• • Als in de Bijbel wordt gesproken over verbranden, dan heeft dit bijna altijd te maken met oordeel en de toorn van God.
• • Er wordt gesproken over het offeren van kinderen, dit wordt gedaan door volken die afgoden dienen. Jeremia 19:5 : …en zij de hoogten van de Baäl gebouwd hebben om hun kinderen als brandoffers voor de Baäl met vuur te verbranden, iets wat Ik niet geboden noch uitgesproken heb en wat Mij niet in de zin is gekomen”. Zie bijv. ook 2 Kron. 33:6.
• • Het vuur/oordeel is bereid voor de duivel en zijn engelen. Mattheüs 25:41 : “Dan zal Hij ook tot hen, die aan zijn linkerhand zijn, zeggen: Gaat weg van Mij, gij vervloekten, naar het eeuwige vuur, dat voor de duivel en zijn engelen bereid is”.
• • Nergens geeft de Bijbel aan dat mensen gecremeerd dienen te worden.
• • De Bijbel spreekt echter wél frequent over graven, bijv. Abraham, Jozef, David etc. en natuurlijk de Here Jezus Zelf.
• • Zie deze uitspraak: Lukas 9:60 : “Maar Jezus zeide tot hem: Laat de doden hun doden begraven.” (Er staat niet: cremeren) ;
• • Ons lichaam is een tempel van de Heilige Geest, zouden we deze tempel moeten verbranden?
• • Verbranden duidt op het einde, het is over, terwijl begraven juist het begin is. We zaaien een lichaam in de stellige verwachting van de komende oogst, n.l. de opstanding van ons lichaam als de Here Jezus komt en de bazuin zal klinken.
• • Stof als gevolg van natuurlijke ontbinding en as door verbranding zijn NIET hetzelfde. De Bijbel leert dat de mens tot stof (Hebr, afar) zal terugkeren en niet tot as (Hebr. efer) in de betekenis van as als gevolg van verbranding.

In de Bijbel is geen direct verbod om te cremeren te vinden, maar lezen we de Bijbel door dan is cremeren absoluut niet passend in de geest van de Bijbel.

Doel van het huwelijk is de ánder gelukkig te maken en samen iets te laten zien van de liefde van God tot Zijn gemeente. Vaak wordt gedacht: hoe kan ik gelukkig worden, maar in een goed huwelijk richt je je op de ander. Christus heeft Zichzelf overgegeven voor Zijn bruid, de gemeente. Hij had alles voor de gemeente over.

Toen God het huwelijk bedacht, dat is dus een scheppingsorde, bracht hij een man en een vrouw samen. Niet twee mannen of twee vrouwen, maar één man en één vrouw. Een huwelijk is een levenslange verbintenis. Dat het tegenwoordig erg makkelijk is om een huwelijk te ontbinden doet daar niets aan af. Als man en vrouw trouw zijn aan God en aan Zijn woord dan is het huwelijk een geweldige verbintenis die geldt zolang beide partners leven.

Natuurlijk is de start van een huwelijk belangrijk. Ook hier geeft de Bijbel richtlijnen voor. Een goede start impliceert dat beide partners een persoonlijke relatie met God hebben. Een huwelijk waarbij één van de partners niet gelovig is wordt duidelijk afgewezen door de Bijbel. Dat is ook heel begrijpelijk. Als je de Here Jezus hebt leren kennen als je persoonlijke Verlosser en Heer voor het dagelijks leven, dan wil je dit toch heel graag delen met diegene die het dichts bij je staat. Als je dan een man of vrouw hebt die niet gelovig is dan kan dit niet. Want iemand die niet gelovig is begrijpt daar niets van. Dat zou je toch niet moeten willen? Nog los van het feit dat Gods Woord het simpelweg afwijst.

Een tweede punt dat bij een goede voorbereiding hoort is dat je elkaar goed leert kennen. Dat doe je door langere tijd vóór het huwelijk samen op te trekken, veel te bespreken, de Bijbel te lezen en te bidden en door elkaar te leren kennen in goede en moeilijke tijden. Dat kost tijd, maar zeg nu zelf wat is beter snel samengaan en later scheiden of elkaar goed leren kennen en van God de bevestiging (innerlijke rust) te krijgen dat je voor elkaar bestemd bent en dan een bestendig huwelijk hebben? (Dit geldt natuurlijk in zijn algemeenheid er kunnen altijd situaties zijn dat het wel goed gaat.) Als je in zo’n periode er achter komt dat de ander bepaalde (karakter) trekken heeft waar je eerst niet van wist, dan kun je nog gewoon besluiten weer uit elkaar te gaan. En het duurt nu eenmaal even voordat je een ander echt leert kennen in verschillende situaties.

Nog een punt wat belangrijk is ligt op het seksuele vlak. Tegenwoordig gaat het vaak zo: één worden naar lichaam, ziel en geest. De Bijbel zegt juist het omgekeerde, nl. dat we één moeten worden naar geest, ziel en lichaam. Vaak wordt er al snel overgegaan tot een seksuele relatie en heel vaak gaat het dan later fout. Waarom? Gods Woord is niet gevolgd en dan roep je de moeilijkheden over je af. Daarnaast gaat de tijd en energie vaak meer uit naar het lichamelijke dan naar eenwording in ziel en geest. Elke gelovige weet diep in zijn hart dat als hij/zij voor het huwelijk gemeenschap heeft met de ander dat dit niet naar Gods Woord is. Dit is dan ook een verhindering voor de diepe vrede van God in het hart.

Tegenwoordig zijn er veel (pre-) huwelijkscursussen die ook kunnen helpen om een goede start in het huwelijk te maken. Het huwelijk is een prachtige instelling van God, maar het gaat niet vanzelf, er moet door beide partners hard worden gewerkt tijdens het huwelijk. En juist dan of daardoor is het huwelijk geweldig! In dit soort cursussen worden allerlei belangrijke thema’s behandeld, zoals de achtergrond van beiden. Je neemt immers je opvoeding/gewoontes/ervaringen mee je huwelijk in en dat kan wel eens botsen met de achtergrond van je partner. Of een thema als vergeving, wat zéér belangrijk is in een huwelijk. In de loop der jaren kunnen of zullen er moeilijkheden ontstaan en die moet je wel op een goede wijze oplossen met elkaar. Communicatie is ook een belangrijk onderwerp; de een is gesloten de ander open, hoe vind je elkaar van hart tot hart tijdens het huwelijk? Zelf ben ik in ons huwelijk lange tijd regelmatig weggekropen achter mijn “muur” van zwijgen als er iets was. Als er werd gevraagd hoe het ging zei ik prima, maar dat helpt niet heb ik geleerd. Gaande weg is de muur afgebroken (soms staat ie er opeens trouwens weer) en dat heeft ons huwelijk alleen maar beter gemaakt. Ouders en schoonouders is vaak een thema, die krijg je er immers gratis bij. Vaak gaat dat natuurlijk prima maar dat kan soms ook problemen opleveren en dan is het goed om je dat van tevoren al bewust te zijn. Tot slot is het belangrijk om samen Conflicten op te lossen. Problemen onder het vloerkleed vegen of netjes gezegd met de mantel der liefde bedekken werkt niet. Conflicten moeten worden opgelost anders komen ze op een onverwachts moment als een boemerang terug. Is het volgen van zo’n (pre) huwelijkse cursus noodzakelijk? Niet persé, maar ik denk wel dat het helpt in een stuk bewustwording in de voorbereiding naar een huwelijk toe. Bovendien is het vaak ook heel gezellig en leer je andere (jonge) stellen kennen.

Als een jongen en meisje elkaar goed hebben leren kennen en de bevestiging van God hebben gekregen dat ze aan elkaar zijn gegeven, dan is het goed om naast het burgerlijk huwelijk een zegen over het huwelijk te vragen in de kerk/gemeente. Het is belangrijk om de gemeente/oudsten hier tijdig bij te betrekken omdat het, in deze tijd van individualisering, niet alleen iets is wat het stel dat wil gaan trouwen aangaat. Een aanstaand huwelijk raakt de hele gemeente, als er verdriet is leven we mee en als er een blijde gebeurtenis gaat plaatsvinden zoals een huwelijk leven we natuurlijk ook mee met het stel dat gaat trouwen. Het is prachtig om een huwelijk te starten met Hem en te midden van broeders en zusters. We vormen als kerk/gemeente toch als het ware een gezin. In Hem zijn we met elkaar verbonden.

Een bekende tekst hierboven. Een mooie tekst ook. Ik ben gekomen spreekt van Zijn komst in deze wereld. Dat gedenken we over het algemeen in december: Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond, God Zelf werd Mens, onvoorstelbaar maar waar. Deel twee, opdat zij leven hebben, is ook heel mooi. Het wijst naar Pasen. De Here Jezus heeft voor ons geleden (Goede Vrijdag) en is op de derde dag opgestaan (Pasen). Dankzij Zijn opstanding is er leven, eeuwig leven voor ons. Hij is gekomen om ons het leven te brengen, maar dan houdt het nóg niet op, want Hij wil ons overvloed schenken, dat spreekt van Pinksteren, het feest van de uitstorting van de Heilige Geest.

Als we geloven in het volbrachte werk van de Mens Jezus Christus, dan is er leven en overvloed voor ons bereid. Wat een belofte! Betekent dit dan dat een christen geen problemen zal ondervinden? Dat zou ik niet durven zeggen, ik denk dat een christen juist problemen gaat krijgen.

Het bijzondere is dat God juist deze moeilijkheden gebruikt zodat Hij ons dat overvloedige leven kan schenken. Zonder de moeiten en het verdriet leunen we misschien wel te veel op onszelf, denken we (stiekem) dat we het zelf wel kunnen. Maar “in” dit alles, dus te midden van het verdriet en de pijn, zijn we meer dan overwinnaar. Dán ervaren we de overvloed, Zijn overvloed, Zijn nabijheid, vrede en rust. Het lijkt tegenstrijdig maar zo werkt God vaak.

Het woord overvloed heeft de betekenis van: alles overtreffend, buitengewoon, in rijke overvloed, meer dan nodig. Ik zat net naar een interview met Dolf van de Vegte te kijken uit december 2018. (Dolf is op 1-2-2019 overleden aan darmkanker). In dit interview, vrij kort voor zijn dood, sprak hij over hoe hij deze ziekteperiode ervaarde. Hij straalde rust en vrede uit. Hij voelde zich gedragen door de Heer. Was dit een prestatie van Dolf, een groot geloof of id.? Hij zei: “het overkomt mij”, het is genade van God zo rustig en vrij, ondanks de naderende dood, in het leven te kunnen staan. Dolf van de Vegte ervoer de overvloed van het leven dat de Heer wil en kan geven.

Hij haalde Psalm 23 aan in zijn gebed, zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad want Gij zijt bij mij. Heerlijk om die overvloed te mogen ervaren en deze overvloed is “beschikbaar” voor iedere gelovige. Dat danken we aan het werk van de Here Jezus, Hij is gekomen om ons leven en overvloed te schenken.

Efeziërs 3:20 Hem nu, die blijkens de kracht, welke in ons werkt, bij machte is oneindig veel meer te doen dan wij bidden of beseffen. In deze tekst uit Efeze 3 is het woord overvloed vertaald met “oneindig veel meer”. God is in staat oneindig veel meer te doen in ons leven dan wij bidden of beseffen, dat is een vrucht van Pinksteren. Niets is dus onmogelijk! Dan kun je zoals Paulus en Silas, nadat je gegeseld bent en met je voeten in het blok zit midden in de nacht zingen tot eer van God in een Griekse gevangenis. Uit de tekst blijkt ook dat er een kracht in ons werkt, dat is de kracht van de Heilige Geest, het Griekse woord is dunamis, een onvoorstelbare sterke kracht, als dynamiet, werkt in ons leven.

Als we Gods Geest de ruimte geven, dan kan deze kracht in ons openbaar worden. Geven we ons niet aan Hem over dan wordt ons leven niet veranderd. Geven we ons leven wél in Zijn hand, dan kan en zal de overvloed merkbaar zijn. We zijn zelf vaak degene die het kanaal van Gods overvloed blokkeren. We durven vaak niet alles uit handen te geven en op Hem te vertrouwen, pas als er iets ernstigs gebeurd worden we op Hem geworpen. We hebben dan geen andere mogelijkheden meer en dan is de keus vertrouwen we op Hem of op iets anders? Als het ons voor de wind gaat, en het gaat in zijn algemeenheid in ons rijke Nederland iedereen voor de wind, dan hebben we de neiging God uit het oog te verliezen en op eigen kracht te leven. We kunnen de Geest bedroeven of zelfs uitdoven, dan ervaren we natuurlijk niets van de overvloed die Hij ons zo graag wil schenken.

Het doel van de komst van de Here Jezus was ons leven en overvloed te schenken, dat dat doel dagelijks mag worden ervaren in onze levens!

Hij heeft de wil van de Vader volbracht. Hij is heel Zijn leven volkomen gehoorzaam geweest aan de Vader, zelfs tot aan het kruis. Als Mens heeft Hij gehoorzaamheid moeten leren en Hij heeft het volbracht. Door Zijn gehoorzaamheid heeft Hij de Vader geëerd, Hij was immers de allereerste Mens die geleefd heeft zoals de Vader het had bedoeld. Het lijden is volbracht aan het kruis van Golgotha. Zijn hele leven, vanaf Zijn geboorte was lijden voor Hem. Stel je voor een zondeloze Mens die komt in een wereld vol zonde, dat betekent per definitie lijden. Hij was niet gewenst toen Hij kwam: er was geen plaats voor hen. Hij was veracht van mensen. Zijn lijden eindigde in een climax op het kruis van Golgotha. Fysiek en geestelijk lijden, vooral dat laatste was onvoorstelbaar zwaar voor Hem. Hij hing in de absolute eenzaamheid tussen hemel en aarde, verlaten van mensen en verlaten van God.

Hij heeft de wet volbracht. Gods wet is goed, volmaakt. Niemand die ooit heeft geleefd of leven zal was in staat of zal in staat zijn deze wet te gehoorzamen. Wie op één punt struikelt is schuldig geworden aan alle geboden, Jac. 2:16. Maar Hij heeft de wet volledig volbracht. Soli Deo Gloria!

Hij heeft ons verlost uit de macht van satan. We waren slaven van satan en zijn nu kinderen van Hem. Geliefde kinderen, die door de Vader Zijn gekend. Bedenk eens wat dat persoonlijk voor u/jou betekent! Kinderen, zonen en dus erfgenamen. We hebben, dankzij Hem, een Vader die onvoorstelbaar veel van ons houdt. Wat een geweldige toekomst is er door Hem voor ons bereid. Vanuit de duisternis zijn we overgezet in Zijn licht.

De dood is overwonnen. Nu jaagt de dood geen angst meer aan, want alles is voldaan, wie in geloof op Jezus ziet, die vreest voor dood en helle niet. Alles is volbracht door Hem, ook de laatste vijand de dood is overwonnen. Dat bewees Hij toen Hij van tussen de doden opstond uit het graf.

Hij heeft ons verzoend met de Vader. Door de zondeval was er een voor ons onoverbrugbare kloof ontstaan tussen God en de mens, maar Hij heeft door Zijn lijden, sterven en opstanding deze kloof overbrugd! We kunnen nu naderen tot de Vader, elke dag opnieuw. Hij verlangt er naar dat we komen en dat kan nu want door Hem zijn onze, mijn zonden verzoend.

Hij heeft de satan verslagen. Men zegt wel eens dat de overwinning op Golgotha vergeleken kan worden met D-day (Decision day). De satan is verslagen, al zou je dat niet zeggen als je om je heen kijkt, maar, prijs de Heer, V-day (Victory day) komt eraan. Hij heeft de satan overwonnen op Golgotha! Er komt een dag dat er definitief zal worden afgerekend met satan.

Hij heeft vele, vele ot profetieën vervuld. Dat is zo prachtig aan de Bijbel, al vanaf Genesis staan er profetieën die spreken over Hem in de Bijbel. Er zijn profetieën die nog vervuld gaan worden in de toekomst, maar er zijn al heel veel profetieën door Hem vervuld. Profetieën die gaan over Zijn komst (het zaad van de vrouw), Zijn geboorte (Jes. 9), Zijn leven (Jes. 42), Zijn lijden (Jes. 53), Zijn sterven (Ex. 12), Zijn opstanding (Ps. 40), Zijn toekomstige vrederijk op aarde (Zach. 14) etc. etc.

Psalm 22, een Messiaanse psalm, die gaat over het lijden eindigt met de woorden: “omdat Hij het gedaan heeft”. Dat zijn oud testamentische woorden voor “het is volbracht”. Omdat Hij het lijden heeft volbracht (Ps. 22) mogen wij door genade zeggen: “De Heer is mijn Herder”, Psalm 23. Wat heerlijk, dat Hij elke dag onze levende Herder is.

Het is volbracht, geweldige woorden. De rekening die openstond is vereffend, er kan een streep doorheen. Hij heeft alles voldaan. Het is alles door Hem en Hem alleen volbracht. Er is niets maar dan ook niets van ons bij. Hem komt toe alle lof en eer, dat we daaraan mogen denken als het binnenkort Goede Vrijdag is en ook op de Paasdagen daarna!

en de Here God zeide: Het is niet goed dat de mens alleen zij Genesis 2:18

Onze God is een God van relaties, sterker nog Hij is de Oorsprong, de Bedenker van relaties. Hij gaf Eva aan Adam. God is de Bedenker van het huwelijk. Hij gaf kinderen aan Adam en Eva die in hun gezin konden opgroeien. Het volk Israël kwam voort uit de aartsvaders, het volk bestond uit stammen en de stammen weer uit families, die allemaal een relatie met elkaar hadden. In het NT is er de gemeente, we zijn broeders en zusters van elkaar en Hij is onze Vader. Als broeders en zusters is het goed vanuit die relatie oprecht naar elkaar om te zien en elkaar te helpen, te troosten of te corrigeren. Niemand kan zonder anderen, we hebben elkaar nodig. Het is niet goed dat de mens alleen zij.
Naast de bovengenoemde “horizontale” relaties wil God ook graag een (verticale) relatie met ons. Het is zelfs Zijn sterkste verlangen een relatie met ons te hebben. Toen Adam en Eva zondigden werd de relatie met God die in de hof wandelde verbroken, ze verstopten zich voor Hem. Onmiddellijk begon God aan het herstel van deze relatie. Hij slachtte een dier en bekleedde hen met de vellen, wat wijst naar het offer van de Here Jezus. Zo konden ze weer omgaan met God. In het NT is de vader van de verloren zoon een heen wijzing naar God de Vader. De vader van de verloren zoon, stond dagelijks op de uitkijk of zijn zoon weer terug kwam. Toen hij hem eindelijk zag rende hij op hem af, omhelsde hem en richtte een feest aan omdat zijn zoon terug was. Zo is onze God, Hij verlangt naar ons en Hij wil ons het liefst tegen zijn hart drukken en maaltijd met ons houden.
God is een God van horizontale en verticale relaties, maar er is ook sprake van een relatie tussen de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. In absolute harmonie “werken” zij als het ware samen. Volgens Spreuken 8 was de wijsheid (lees: de Here Jezus) als een troetelkind bij Hem. Dat is een geweldig liefdevolle relatie! We zien iets van deze “samenwerking” bij de doop van de Here Jezus, de Geest van God daalt als een duif op Hem neer en de Vader spreekt dan vanuit de hemel. (Matth. 3:16/17). Er is een volmaakte samenwerking tussen Vader, Zoon en Heilige Geest, de hele Bijbel door zien we dat.
Goede relaties zijn voor ieder mens cruciaal. Relaties van liefde, warmte, geborgenheid en troost. Relaties waarin vrijheid is en openheid om elkaar te corrigeren op een liefdevolle wijze. Relaties waarin het mogelijk is om je te ontwikkelen tot een mens zoals God het heeft bedoeld dat is waar de wereld naar snakt.
In de toekomst, als God alles en in allen zal zijn, zal er in de hemel en op de aarde volmaaktheid zijn in relaties, de horizontale relaties (mensen onderling) en de verticale relaties (mensen en God). Hij zal dan immers alles en in allen zijn. We zullen dan met Hem en met elkaar leven, zoals Hij het heeft bedoeld.

Het is niet goed dat de Mens alleen zij.
God is de Bedenker/Oorsprong van relaties, helaas is er door de zondeval ontzetten veel mis gegaan juist op het vlak van relaties. Hij wil graag liefdevolle relaties tussen mensen onderling en tussen Hemzelf en de mensen. In de tekst uit Gen. 2 heb ik een kleine wijziging aangebracht, ik heb Mens met een hoofletter geschreven. Als het zo is dat God ontzettend hecht aan relaties en er naar voortdurend naar streeft de relaties, te herstellen en goed te houden dan is het goed om eens te proberen te bedenken wat dit voor de Here Jezus (de Mens) moet hebben betekend toen Hij op aarde was.
Zijn ouders, die het dichtst bij Hem stonden, begrepen hem niet (Lucas 2:50), zijn broers geloofden niet in Hem (Joh. 7:5), de dorpsgenoten uit Nazareth wilden Hem doden door Hem van de steilte te stoten (Luc. 4:29). Het is niet goed dat de Mens alleen zij, maar wat een eenzaamheid moet Hij hebben ervaren gedurende Zijn leven op aarde, zelfs van de mensen die het meest naast Hem stonden. Na de kruisiging vluchtten ook de discipelen weg, niemand was bij Hem. Maar het werd nog erger toen ook Zijn Vader zich terug trok en Hij daar hing, tussen hemel en aarde, verlaten door iedereen op aarde en verlaten door God in de hemel. Dat was de absolute eenzaamheid die Hij voor ons heeft ondergaan zodat wij dat nooit hoeven mee te maken. De Here God Zelf had gezegd: “het is niet goed dat de mens alleen zij” en hier hing Hij in de volkomen eenzaamheid, juist Hij de Oorsprong van relaties, was door iedereen verlaten ......

Het is niet goed dat de mens alleen zij, woorden uit het begin van de Bijbel die nog steeds razend actueel zijn. Woorden met een diepe betekenis. Ik hoop dat u een warme liefdevolle en gezegende relatie mag hebben met de mensen om u een en bovenal met onze liefdevolle Vader in de hemel.

Hoe zou Jozef reageren, nu hij zijn broers zag die hem zoveel pijn, onrecht, lijden, verdriet en eenzaamheid hadden aangedaan? Zou hij opdracht geven hen te doden, af te ranselen, gevangen te zetten of terug te sturen zonder voedsel? We hadden het kunnen begrijpen, na zoveel ellende die hem door hen was berokkend!

Maar wat doet Jozef? Hij zegt “Komt toch naderbij”. Hij koos er voor zijn broeders te vergeven wat ze hem hadden aangedaan en toen nodigde hij hen uit dichterbij te komen. Hij had net zo goed kunnen kiezen hen te veroordelen, maar dat deed hij niet. Hij vergaf hen al hun schuld. Jozef kuste hen hartelijk, huilde tranen van blijdschap en omhelsde zijn broers.

Maar dat was nog niet alles. Jozef vergaf zijn broers op een koninklijke, royale wijze en daarmee opende hij zijn hart voor hen. Hij wilde graag dat zijn broers en zijn vader dicht bij hem zouden zijn (45:10), hij wilde voor hen zorgen (45:11), hij gaf hen zelfs het beste deel van het land Egypte (45:20).

Wat een schitterende reactie is dit van Jozef en hoe leerzaam is deze geschiedenis voor ons!

Ook wij hebben te maken met mensen die ons minder of meer of soms heel veel hebben aangedaan. Hoe reageren wij dan? Welke keuzes maken wij? Vergeven of niet vergeven?

Jozef had al die jaren met God geleefd en voortdurend op Hem vertrouwd, ondanks alle ellendige toestanden die hij door de schuld van zijn broers had moeten meemaken. God was met Jozef lezen we een aantal malen in de geschiedenis van Jozef. God had het hart van God zacht gemaakt, Hij had Jozef veranderd naar Zijn beeld, daar zit het geheim van Jozef en daar zit ook ons geheim.

Jozef had zoveel liefde, genade en vergeving van God ontvangen dat hij bereid was de keuze te maken zijn broers ruimhartig te vergeven. Hij had ook kunnen kiezen hen te (ver)oordelen, maar dat deed hij niet.

Wij zijn gekocht en betaald door de Here Jezus. Wij waren schuldig op alle fronten, net als de broers, wij hadden géén genade, géén vergeving verdiend. Toch hebben wij dit gekregen! Hoe gaan we hier dan mee om naar andere mensen die ons iets hebben aangedaan? Dat kan toch niet anders dan zoals geschreven staat in Efeziërs 4:32 “Maar weest jegens elkander vriendelijk, barmhartig, elkander vergevend, zoals God in Christus u vergeving geschonken heeft”?

Vergeven is een keuze, een keuze die God van ons vraagt en als God iets vraagt geeft Hij ook altijd de kracht om dat te volbrengen. Hij is immers de Almachtige, er is niets of niemand machtiger dan Hij. “Zou voor de Here iets te wonderlijk of onmogelijk zijn”, Gen. 18:14, het antwoord is voluit nee. Voor Hem is niets onmogelijk. De grootste problemen en moeilijkheden kunnen we met Hem overwinnen. Is dat makkelijk? Nee, het is soms een lange weg voordat wij zover zijn, maar met Hem is dit zeker mogelijk en het is de beste weg!

Jozef vergaf zijn broeders én hij had het verlangen dat zijn broers dicht bij hem zouden zijn. Hij wilde voor hen te zorgen. Dat is prachtig!

Als wij besluiten anderen te vergeven dan komt er ruimte en liefde in ons hart voor hen! Dat is wat God bewerkt. Boosheid, haat, wrok en angst verdwijnen en God vult ons met Zijn liefde. In Gen. 45:15 staat “daarna spraken zijn broers met hem”. De relatie was hersteld. Door niet te vergeven zou de relatie absoluut niet zijn hersteld, maar door de vergeving van Jozef komt er openheid en dat ervaren de broeders, ze beginnen te spreken met Jozef. Wat moet dat heerlijk zijn geweest. Je eigen broers weer te spreken na zoveel jaren.

Stel dat Jozef gekozen had om te niet te vergeven, dan was hij op een hele negatieve wijze verbonden of beter gebonden gebleven aan zijn broers. Altijd was er dan die heftige emotie over wat hem was aangedaan, altijd was er die boosheid, angst en wrok gebleven. Maar nu, na zijn keuze om te vergeven, was hij waarlijk vrij! Er kwam ruimte in het hart bij de broeders en ruimte bij Jozef zelf in het hart, omdat Hij gehandeld had zoals Gods Woord zegt.

In onze situatie is het precies zo. Als wij anderen vergeven komen we in de vrijheid, dan herstellen we relaties die soms jarenlang verbroken zijn geweest. Er komt weer blijdschap en harmonie, relaties worden hersteld.

Jozef vergaf ruimhartig schreef ik hierboven al. Dat blijkt ook uit het feit dat hij niet moppert over wat hem is aangedaan, integendeel hij zegt over alles wat er heeft plaatsgevonden: “want om u in het leven te behouden heeft God mij voor u uitgezonden” (Gen. 45:5) Hoe is het mogelijk denk ik dan, maar bij God is niets onmogelijk. Jozef zegt eigenlijk in NT taal, dat God alle omstandigheden, dus ook die vreselijke tijd, door God ten goede is gebruikt. De hele situatie tussen vader Jacob en de broers is nu veel beter dan voordat Jozef werd verkocht naar Egypte.

Jozefs God is ook onze God, mijn God. Dankzij het offer van de Here Jezus mag ik dat voluit zeggen. Jozefs God was met hem, de Here is ook met ons, Hij zal ons niet begeven en niet verlaten. Jozef vertrouwde op Zijn God en zijn vertrouwen werd niet beschaamd, zijn leven ging van de diepte naar de hoogte. Het lijden van de tegenwoordige tijd weegt niet op tegen de heerlijkheid die nog gaat komen.

Zijn we bereid om, net als Jozef, Zijn weg te gaan? Ruimhartig te vergeven zodat relaties worden hersteld tot eer van Zijn Naam?

En de herders keerden terug, God lovende en prijzende om alles wat zij hadden gehoord en gezien, gelijk het hun gezegd was. Lukas 2:20

De herders waren, na de aankondiging door een engel van de Here, naar Bethlehem gegaan en hadden de Heiland die geboren was gezocht en gevonden. Alles wat de engel had gezegd was uitgekomen: “gelijk het hun gezegd was”, zoals staat in het slot van het vers hierboven.

De herders hadden het Woord van God gehoord, het was ze verkondigd door de engel. Ze hadden ze gehoor gegeven aan deze boodschap. Ze hadden geluisterd naar wat de engel tegen hen had gezegd en dit had een verlangen in hen opgewekt waardoor ze naar Bethlehem zijn gegaan. Daar hadden ze, zoals de engel had gezegd, de Heiland in een kribbe gevonden. Nu waren ze weer op de terugreis.

Na hun bezoek aan Jozef, Maria en het kind Jezus keerden ze terug, maar er was iets gebeurd. Ze keerden God lovend en prijzend terug!

Waarom loofden ze God en prezen ze Hem? Dat was omdat ze de geboren Heiland hadden ontmoet, die Israël en de wereld zou gaan verlossen. Dát had hun hart geraakt en daardoor gingen ze anders weg bij Jezus dan ze gekomen waren. Ze loofden en prezen God om alles wat ze hadden gezien en gehoord! De wijzen uit het oosten gingen trouwens een andere weg terug (Matth. 2:12), nadat ze hun geschenken aan de Koning der Joden hadden aangeboden.

Het is mooi om te lezen dat ze terugkeerden Gód lovende en prijzende, ze waren in de eerste plaats Hem dankbaar voor wat Hij had gedaan. Natuurlijk waren ze ook blij voor wat nog zou komen, hun verlossing, maar hun eerste dank ging uit naar de Bron van het komende heil: God Zelf. Hun dankbaarheid ging in de allereerste plaats uit naar Hem die naar hen had omgezien. Hun hart was vol van dankbaarheid en dat kwam er uit, want waar het hart vol van is daar loopt de mond van over!

Het woord lovende is op verschillende manieren vertaald, o.a. met verheerlijkten (Marc.2:12), d.w.z. dat ze Hem de eer en heerlijkheid of grootheid gaven. Ze waren niet in de eerste plaats blij met wat ze kregen, nl verlossing. Maar ze waren blij met de Bron, de Oorsprong van hun verlossing. Daarom zongen de engelen ook als eerste: “ere zij God” i.p.v. dank u voor de komende verlossing. Want Hem komt toe alle lof en eer, omdat Hij Zijn Zoon heeft gegeven.

We kunnen vanuit deze geschiedenis een paar parallellen trekken naar onze eigen situatie.

Wij hebben, net als de herders, het Woord van God gehoord. Het is ons verkondigd, in een dienst, via anderen, via de media, door het lezen van lectuur of op wat voor wijze dan ook.

Het Woord heeft ons ook geraakt en we zijn op zoek gegaan naar de Heiland, onze Verlosser. De Bijbel zegt: “wie zoekt zal vinden”. En zo is het ook, als we Hem oprecht zoeken dan zullen we Hem vinden. Na de toespraak van Petrus werden de mensen diep in hun hart getroffen, zo kan Gods Woord werken, als een bliksem die inslaat en die ons doet beseffen wie we zijn en Wie God is.

Een andere les uit het vers is dat de herder anders terug gingen dan toen ze bij de Heiland kwamen. Hoe zit dat in ons leven, is er werkelijk iets veranderd? Is het oude werkelijk voorbij en het nieuwe gekomen? Zijn we werkelijk geheel anders omdat we Hem hebben leren kennen? Als je geloof je niet verandert moet je van geloof veranderen heb ik eens iemand horen zeggen. Dit klopt! Het kan niet anders dan dat we veranderen als we de Here Jezus hebben ontmoet. Als we hebben beseft hoe lief Hij ons heeft en als we hebben begrepen wat Hij voor ons gedaan heeft aan het kruis van Golgotha dan worden we dankbare mensen, dan verandert ons leven. Dan gaan we God loven en prijzen, net als de herders.

De herders loofden God, dat is ook belangrijk. We kunnen in deze tijd druk bezig zijn met wat God heeft gegeven, maar we moeten altijd beseffen dat Hij de Bron is van dat alles. Als we dat beseffen zijn we Hem voortdurend dankbaar voor wie Hij is. Het gaat niet in de eerste plaats om verlossing of genezing of wat dan ook, het gaat om Hem! Zoekt Mij en leef zegt Amos.

Ongetwijfeld zullen de herders, aan wie het maar horen wilde, hebben verteld over hun ontmoeting met de geboren Heiland. Dat hoort in ons en in mijn leven ook zo te zijn, dat ik mensen die ik ontmoet vertel van mijn ontmoeting met Hem en dat die ontmoeting met Hem mijn leven drastisch heeft veranderd.

Het waren echte discipelen deze herders, want vanuit de ontmoeting en de levende relatie met de Heer gingen ze op pad en verkondigden ze wat ze hadden gezien en gehoord.

De broederraad wenst u gezegende kerstdagen en een verwachtingsvol 2019

De vreze des HEREN voedt op tot wijsheid Spreuken 15:33

Als we eerbied en ontzag hebben voor God gaat Hij ons opvoeden zodat we wijsheid verkrijgen. Hij gaat ons veranderen, we leren op Hem te vertrouwen. We gaan beseffen dat we niet moeten steunen op eigen inzichten, maar onze weg op Hem moeten wentelen. Maar bovenal betekent het dat we de Here Jezus in Wie alle schatten van wijsheid verborgen zijn beter gaan leren kennen. In Hem vinden we alles wat we nodig hebben gedurende ons leven op aarde. Hij wil Zijn leven in ons “uit” leven (niet ik leef, maar Christus leeft in mij) en Hij wil in ons God verheerlijken. Opvoeden heeft ook iets in zich van tuchtigen of corrigeren. De Here tuchtigt ons, dat kan negatief klinken, maar dat is het niet. Hij heeft altijd het goede met ons voor en dat betekent in deze tekst opvoeden tot wijsheid. Soms moeten we gecorrigeerd worden om dat doel te bereiken.

De vreze des HEREN is het kwade te haten; Spreuken 8:13 … door de vreze des HEREN wijkt men van het kwaad. Spreuken 16:6

Als we de Here vrezen gaan we het kwade en de zonde haten. We willen dan gaan leven naar Zijn wil. Hij haat het kwade en naarmate we meer met Hem leven gaan wij het kwade ook haten en dat zal impact hebben op ons leven. We doen geen dingen meer waar Hij voor waarschuwt in Zijn Woord, we gehoorzamen Hem want dat is dan ons innerlijk verlangen. Het kwade haten en wijken van het kwade dat gebeurt als we leven in de vreze des Heren.

De vreze des HEREN is een bron des levens, om de strikken des doods te ontwijken. Spreuken 14:27

Eerbied en respect voor de Here is een Bron ten leven. We kunnen zelfs de strikken van de dood ontwijken. Op onze levensweg zullen we veel strikken waar we in verzeild kunnen raken tegenkomen, dat is niet erg zolang we leven in de vreze des Heren. Met Hem kunnen we de strikken ontwijken, met Hem springen we over een muur. Er zullen problemen zijn, maar Hij is nabij! Hij de Almachtige en de Allerhoogste, Wie kun je beter aan je zijde hebben in de moeilijkheden?

De gemeente dan door geheel Judea, Galilea en Samaria had vrede; zij werd opgebouwd en wandelde in de vreze des Heren, en zij nam in aantal toe door de bijstand van de Heilige Geest. Handelingen 9:31

De gemeente in Judea, Galilea en Samaria was een bloeiende gemeente, er was vrede, men werd opgebouwd, en nam toe in aantal. Er was groei! Hoe kwam dit allemaal, omdat men leefde in de vreze des Heren. Men leefde oprecht met God, men nam Zijn Woord serieus en leefde er naar. Tegenwoordig willen we wel met God leven, maar toch ons eigen ding doen, dat is niet leven in de vreze des Heren. Dan worden we niet opgevoed, dan haten we het kwade niet en zullen we ook het kwade niet ontwijken, dan komen we in de valstrikken van het leven terecht. Dat we toch meer zouden zien op onze Overste Leidsman en Voleinder van het geloof de Here Jezus Christus. Hij heeft ons laten zien hoe je echt kunt leven in de vreze des Heren. Hij is ook uitermate gezegend en gezet aan Gods rechterhand. Zijn leven was niet makkelijk, maar in elke situatie leefde Hij in de vreze van Zijn God. Altijd was God nabij, behalve toen Hij daar hing aan dat kruis en onze zonden op Hem werden gelegd. Toen moest God , die de zonde haat, Zich terugtrekken en Hem alleen laten lijden. Hem komt alle lof en eer toe voor het werk aan het kruis van Golgotha, voor Zijn lijden, sterven en opstanding. Wij mogen weten dat wij nooit, echt nooit verlaten zullen worden van God als we leven in de vreze des Heren. Dit danken we aan Hem die op aarde leefde in de vreze des Heren en die uit liefde voor God en uit liefde voor ons door God verlaten is geweest.

Des HEREN vertrouwelijke omgang is met wie Hem vrezen. Psalm 25:14

De Here Jezus is de weg tot de Vader. God was de mensheid verloren, kwijtgeraakt in het paradijs, door de zondeval. De Here Jezus heeft de mensen die in Hem geloven door Zijn lijden, sterven en opstanding teruggebracht tot God. Door Hem is het mogelijk vertrouwelijke omgang met God te hebben, mits we hem vrezen. Deze vertrouwelijke omgang is iets waar Hij zo naar verlangt, daar spreken alle maaltijden in de Bijbel van, van gemeenschap, intieme en vertrouwelijke omgang met Hem. Dat is wat de vader uit Lukas 15 zijn zoon aanbood: een maaltijd met hemzelf. In Openbaring 3 zegt de Here Jezus dat Hij aan de deur staat en klopt en dat Hij maaltijd wil houden met wie opendoet. Bent u, ben jij bereid open te doen, Hem volkomen binnen te laten en aan Zijn overvloedige tafel te gaan zitten? Te gaan genieten van wat Hij(in Zijn Woord) aan ons te bieden heeft, maar bovenal te genieten van Hemzelf? Dat is weggelegd voor een ieder die Hem vreest.

Het principe van de wet van Mozes is “doet dit en gij zult leven”. Aan dit principe is een einde gekomen toen Jezus Christus de wet volbracht. Overigens toonde God in deze OT periode óók Zijn genade, want door met een oprecht en berouwvol hart een offer te brengen was de weg terug naar God altijd mogelijk. De wet als stelsel waarbij de behoudenis totaal afhankelijk was van het volbrengen van de wet was echter beëindigd. De wet had eeuwen lang aangetoond dat de mens niet in staat was aan de rechtvaardige eisen te voldoen, dat had de mens naar de Verlosser moeten brengen, naar Iemand die hen zou helpen ondanks het probleem van de zonde(n), toch tot God te kunnen naderen.

• Gal. 5:4 Gij zijt los van Christus, als gij door de wet gerechtigheid verwacht; buiten de genade staat gij.
• Rom. 6: 14 …… want gij zijt niet onder de wet, maar onder de genade.

In het NT wordt ontvouwd hoe een mens tot God kan naderen, buiten het doen van de wet om en door geloof.

• Rom. 3:21 Thans is echter buiten de wet om gerechtigheid Gods openbaar geworden, waarvan de wet en de profeten getuigen.
• Habakuk, een profeet, getuigde hier ook al van toen hij zei: “de rechtvaardige zal door het geloof leven” (dus niet door het voldoen aan de eisen van de wet)

De Here Jezus is gekomen, niet om de wet op te heffen, maar om te vervullen, dat wil zeggen om te tonen wat ten diepste de bedoeling van de wet was en dat gaat verder dan de wet in het OT, hoewel dit wel de basis was en is.

• Matth. 5: 17 “Meent niet, dat Ik gekomen ben om de wet of de profeten te ontbinden; Ik ben niet gekomen om te ontbinden, maar om te vervullen. 18 Want voorwaar, Ik zeg u: Eer de hemel en de aarde vergaat, zal er niet één jota of één tittel vergaan van de wet, eer alles zal zijn geschied.

Het door eigen inspanning volbrengen van de wet van Mozes was niet meer nodig. Dit kon ook niemand. De wet was echter niet opgeheven. De gelovigen dienen op een andere wijze de wet van Christus te vervullen.(Gal. 6:2)

In het NT wordt meerdere malen gesproken over geboden, die tot de wet van Christus behoren:

• Johannes 13:34 Een nieuw gebod geef Ik u, dat gij elkander liefhebt; gelijk Ik u liefgehad heb, dat gij ook elkander liefhebt.
• Johannes 14:15 Wanneer gij Mij liefhebt, zult gij mijn geboden bewaren.
• 1 Johannes 3:23 En dit is zijn gebod: dat wij geloven in de naam van zijn Zoon Jezus Christus en elkander liefhebben, gelijk Hij ons geboden heeft.
• 1 Johannes 4:21 En dit gebod hebben wij van Hem: Wie God liefheeft, moet ook zijn broeder liefhebben.
• 1 Johannes 5:2 Hieraan onderkennen wij, dat wij de kinderen Gods liefhebben, wanneer wij God liefhebben en zijn geboden doen.
• 2 Johannes 1:6 En dit is de liefde, dat wij naar zijn geboden wandelen. Dit is het gebod, gelijk gij het van den beginne gehoord hebt, dat gij daarin moet wandelen.

In alle hierboven aangehaalde teksten worden de (nieuwe) geboden verbonden met liefde. Liefde is de eerste vrucht van de Heilige Geest die genoemd wordt in Gal. 5:22. Liefde was bovendien hét kenmerk van het leven van de Here Jezus op aarde. Hij kwam voor de verschoppelingen, voor de zieken en zwakken om hen liefde te betonen en Hij stierf uit liefde voor hen aan het kruis.

Liefde is ook hét kenmerk van de wet van Christus

• Romeinen 13:8 Zijt niemand iets schuldig dan elkander lief te hebben; want wie de ander liefheeft, heeft de wet vervuld.

Liefde, agape liefde, is wat wij volgens deze wet als christenen dienen te tonen aan de wereld om ons heen. Dat is de opdracht van de Here Jezus aan christenen!

• Galaten 6:2 Verdraagt elkanders moeilijkheden; zo zult gij de wet van Christus vervullen.

In “engere” zin gaat dit vers over het in liefde verdragen van elkaars moeilijkheden, in wat ruimere context gaat het over liefde betonen aan alles wat onze naaste tot een last kan zijn en daarin meevoelen en helpen dragen van deze last . Dus liefde betonen.

Liefde is het centrale thema van de nieuwe geboden, oprechte liefde die voortkomt uit ons hart. Het liefhebben van God en de ander is een gebod wat de Here Jezus aan Zijn discipelen en aan ons heeft opgedragen! De wet van Christus is de wet die in onze tijd geldt. Er moet in ons leven zichtbaar worden wat in Zijn leven zichtbaar was!

• Gal. 4:19 mijn kinderen, ter wille van wie ik opnieuw weeën doorsta, totdat Christus in u gestalte verkregen heeft;

Deze wet van Christus legt ons dus enorme eisen op. Dit zien we regelmatig in de NT brieven, iedere keer weer worden christenen vermaand het kwade af te leggen en het goede te doen en daardoor de nieuwe levenswandel te tonen die voldoet aan de nieuwe Standaard en deze standaard is leven zoals de Here Jezus leefde.

De wet van Mozes was dus een soort “basis” voor de wet van Christus, dit wordt duidelijk als we kijken naar wat de Here Jezus zegt in de Bergrede in Matth. 5. In de Bergrede worden een aantal wetten door de Here Jezus besproken. Gij zult niet doden (Matth. 5:21) wordt verbreed en verdiept naar het liefhebben van de ander en het zorgen dat problemen worden opgelost, zelfs als je denkt dat de ander iets tegen te heeft.

Gij zult niet echtbreken (Matth. 5:27) betekent in diepere zin, dat er overspel wordt gepleegd als je een andere vrouw aanziet om haar te begeren (!).

Gij zult uw naaste liefhebben (Matth. 5:43) wordt verdiept naar het liefhebben van onze vijanden en van hen die ons vervolgen.

Het doen van de wet van Mozes was al een enorme, te hoge, opgave voor de mens. De eisen worden in het NT echter nog fors verder opgeschroefd. Over deze enorm hoge eisen én de manier waarop het mogelijk is naar de wet van Christus te leven meer in een volgend artikel. Een klein tipje van de sluier: het offer van de Here Jezus voorziet in een complete verlossing en toerusting om te kunnen doen wat Hij van ons vraagt.

• Exodus 24:12 De HERE zeide tot Mozes: Klim op tot Mij, de berg op, en blijf daar, dan zal Ik u de stenen tafelen geven, de wet en het gebod, die Ik opgeschreven heb, om hen te onderwijzen.

In engere zin wordt met de wet de tien geboden bedoeld die door God zijn geschreven op de twee stenen tafelen. De wet in bredere zin is de Thora, d.w.z. de vijf boeken van Mozes, deze bevatten 613 ge- en verboden. Dit waren ceremoniële wetten, zoals wetten m.b.t. de offers, offerdienst, priesterdienst, reiniging etc. en morele wetten, zoals het liefhebben van de Here God en de naaste, niet stelen en moorden etc. De ceremoniële wetten zijn beëindigd toen Christus stierf aan het kruis van God. De morele wetten gelden ook nu nog, maar dan in uitgebreidere vorm zoals we later zullen zien.

De wet is volmaakt, omdat God, volmaakt is.

• Psalm 19:7 De wet des HEREN is volmaakt, zij verkwikt de ziel; de getuigenis des HEREN is betrouwbaar, zij schenkt wijsheid aan de onverstandige
• Romeinen 7:12 Zo is dan de wet heilig, en ook het gebod is heilig en rechtvaardig en goed.

Daarom is heel Psalm 119 een lofzang op de wet en wordt de wet op vele andere plaatsen bezongen. Het principe van de wet is: “doet dit en gij zult leven”, dat is totaal anders dan in het NT, waar het principe is: “het is volbracht”. Christus heeft immers de wet volbracht. De wet openbaart de wil van God en daarmee openbaart de wet ten diepste het wezen van God Zelf. Dit zien we duidelijk als we onze blik richten op het kruis. Dáár worden de heiligheid, rechtvaardigheid en liefde van God ten volle openbaar. Op het kruis zien we dat God, vanwege Zijn heiligheid, de zonde móet oordelen. Hij doet dit ten koste van de allerhoogste prijs: Zijn Zoon. (die de wet volkomen had gehoorzaamd en dus onschuldig was) en daarmee toont Hij Zijn oneindige liefde. Wíj hadden dat oordeel over de zonden verdiend, Híj onderging de volledige toorn van God als Plaatsvervanger voor u, jou en mij!

De wet is gegeven aan het volk Israël maar geldt in bepaalde zin, zoals in het vervolg zal worden aangetoond, ook nu nog: Matth. 5:18 Want voorwaar, Ik zeg u: Eer de hemel en de aarde vergaat, zal er niet een jota of een tittel vergaan van de wet, eer alles zal zijn geschied.

Wat de heidenen, dus de niet joden, betreft staat in de Romeinenbrief dat niemand, nóch de Joden met de wet en de besnijdenis, nóch de heiden te verontschuldigen is. Iedereen heeft gefaald. De heidenen hadden weliswaar niet de wet, maar zij hadden wél de mogelijkheid God te kennen uit de natuur en uit hun geweten. Dit was weliswaar een beperkte manier om God te kennen, veel beperkter dan de wijze waarop de joden God leerden kennen, maar het was absoluut mogelijk Hem te eren door te handelen naar deze beperkte kennis en inzichten. Dit is echter, in zijn algemeenheid, niet gebeurt, men handelde volstrekt tegengesteld aan de kennis die men had kunnen hebben uit de natuur en door het geweten. Dit blijkt uit de volgende teksten:

• Romeinen 1:20 Want hetgeen van Hem niet gezien kan worden, zijn eeuwige kracht en goddelijkheid, wordt sedert de schepping der wereld uit zijn werken met het verstand doorzien, zodat zij (heidenen) geen verontschuldiging hebben.
• Rom. 2:14 Wanneer toch heidenen, die de wet niet hebben, van nature doen wat de wet gebiedt, dan zijn dezen, ofschoon zonder wet, zichzelf tot wet; 15 immers, zij tonen, dat het werk der wet in hun harten geschreven is, terwijl hun geweten medegetuigt en hun gedachten elkander onderling aanklagen of ook verontschuldigen,

De wet is gegeven tot onderwijzing met als doel welzijn en bescherming van het volk Israël.

• Jozua 1:7 Alleen, wees zeer sterk en moedig en handel nauwgezet overeenkomstig de gehele wet die mijn knecht Mozes u geboden heeft; wijk daarvan niet af naar rechts noch naar links, opdat gij voorspoedig zijt, overal waar gij gaat.

De wet fungeerde als een beschermende muur om het volk. De wet bracht vele goede dingen en hield het verkeerde buiten. Tal van zaken die de wetenschap in onze tijd heeft bevestigd stonden al lang in de Gods Woord opgetekend. (zo is bijvoorbeeld gebleken dat de besnijdenis op de 8e dag de meest gunstige dag is om dit te doen, was isolatie van mensen met melaatsheid verstandig, is het goed niet te stelen en niet te doden, God en elkander lief te hebben etc.).

Al direct na het ontvangen van de wet bleek een tweede functie. Door de wet werd namelijk duidelijk dat niemand in staat was te voldoen aan alle ge- en verboden, die nauwgezet uitgevoerd dienden te worden:

• Rom. 3: 19 Nu weten wij ……… dat uit werken der wet geen vlees voor Hem gerechtvaardigd zal worden, want wet doet zonde kennen.
• Rom. 7:7 Ja, ik zou de zonde niet hebben leren kennen, tenzij door de wet; immers, ook van de begeerlijkheid zou ik niet geweten hebben, indien de wet niet zeide: gij zult niet begeren”.
• Galaten 3:19 Waartoe dient dan de wet? Om de overtredingen te doen blijken.

De wet is volmaakt, goed. Het feit dat de wet door geen mens kon worden vol bracht lag dus niet aan de wet, maar ligt volledig aan de kant van de mens. De wet bevestigde elke dag en bij ieder mens dat hij/zij een zondaar was, en dus dat er geen goed in hem/haar was.

• Jakobus 2:10 Want wie de gehele wet houdt, maar op één punt struikelt, is schuldig geworden aan alle [geboden].

Niemand was, omdat hij/zij een zondaar was, in staat tot God te naderen, God is immers heilig en een mens die faalt in het gehoorzamen van de wet is een zondaar. Heiligheid en zonde gaan nooit samen. Het mag dus ook duidelijk zijn dat niemand wedergeboren kan worden door het houden van de wet, simpelweg omdat niemand in staat is de wet te houden. Er is maar één weg tot God en dat is door het geloof in het op het kruis van Golgotha volbrachte werk van de Here Jezus Christus.

Dat brengt ons bij de derde functie van de wet: de wet drijft ons naar Christus. Want als we eerlijk proberen de wet nauwgezet te volgen beseffen we dat we zelf nóóit in staat zijn de wet in zijn geheel te gehoorzamen. Daardoor gaan we beseffen dat er hulp van buitenaf nodig is om tot God te kunnen naderen. Dáárom zond God Zijn Zoon. Namelijk om te doen wat wij niet konden, dat is leven als mens zoals Hij het had bedoeld. Want wat wij niet konden heeft Hij in Zijn oneindige liefde voor ons gedaan! De norm, het volbrengen van de wet, lag al hoog in het OT, maar ligt in het OT nog veel hoger zullen we verderop zien.

• Gal. 3:24 De wet is dus een tuchtmeester voor ons geweest tot Christus.

De wet was een tuchtmeester, in het Grieks staat hier “paidago’gos”. Ons woord pedagoog komt hier vandaan. Deze paidago’gos, was meer een oppasser dan een opvoeder. Het was in die tijd een slaaf wiens taak het was toe te zien op het gedrag van een kind. Verkeerd gedrag diende gemeld te worden aan de vader en het kind diende beschermd te worden tegen schadelijke invloeden. Als het kind volwassen was geworden betekende dat het einde van de taak van de paidago’gos. Dit geeft exact de taak van de wet weer. De wet paste als het ware op de mensheid, zolang Christus nog niet was gekomen. Dus zolang de mensheid “onvolwassen” was. De wet was de tuchtmeester tot Christus, toen eindigde, net zoals bij de slaaf en het kind, de taak van de wet. Ditzelfde staat in andere woorden in Gal. 4:1/5 daar wordt over een erfgenaam gesproken, die zolang hij onmondig/onvolwassen was onder voogdij stond, tot het moment dat de voogdij eindigde en dat was met de komst van Christus. Daarom staat er geschreven:

• Romeinen 10:4 Want Christus is het einde der wet.

De periode/tijd/bedeling waarin men behouden kon worden door het naleven van de wet (en belijden en offeren als men gezondigd had) is beëindigd.

In christelijk Nederland wordt er nogal verschillend gedacht over de wet. In sommige kerken wordt de wet wekelijks voorgelezen en hanteert men de wet als leefregel of wil men de wet volgen uit dankbaarheid. In andere, veelal evangelische, kerken/gemeentes leeft het gevoel dat de wet passé is. De wet hoort bij het OT is de gedachte, want Christus is het einde van de wet. Wij hebben er als NT gelovigen niets mee te maken. We leven in de genadetijd, de wet geldt niet meer. Beide manieren van omgaan met de wet zijn niet correct, want er staat geschreven :

• Matth. 5:17 Meent niet, dat Ik gekomen ben om de wet of de profeten te ontbinden; Ik ben niet gekomen om te ontbinden, maar om te vervullen. 18 Want voorwaar, Ik zeg u: Eer de hemel en de aarde vergaat, zal er niet een jota of een tittel vergaan van de wet, eer alles zal zijn geschied.

De volgende artikelen zal ik verder ingegaan op deze meningen en op datgene wat naar mijn gedachten de bedoeling is van de wet in onze tijd.

Gods heiligheid vereiste een oordeel over de zonden, dat kon niet anders. Zijn liefde voor de zondaar zocht een weg om de zondige mens weer terug te brengen aan Zijn hart. De oplossing lag in de Mens Jezus Christus. Hij werd tot zonde gemáákt hoewel Hij zelf onschuldig was. Hij onderging aan het kruis de volle zwaarte van Gods toorn over de zonden, onze zonden daar op het kruis. Zijn lijden is niet te doorgronden, omdat er nooit een mens is geweest en zal zijn die dit lijden heeft ervaren. Hij is in de diepste kuil gelegd staat in de Psalmen, d.w.z. er was geen lijden erger/dieper dan wat Hij heeft ondergaan. In de Psalmen wordt op vele wijzen gesproken over dit lijden, zoals in Psalm 22:14 “al mijn beenderen zijn ontwricht; mijn hart is geworden als was, het is gesmolten in mijn binnenste” of Psalm 40:12 “Want rampen omgeven mij, zonder getal”. Deze teksten en vele andere teksten geven ons een blik in Zijn ziel toen Hij hing aan het kruis. Het laat ons zien hoe Hij dit lijden heeft ervaren met als climax de uitroep “Mijn God, mijn God waarom hebt Gij Mij verlaten” dit was het ergste lijden, de absolute eenzaamheid die Hij onderging. Hij die altijd in gemeenschap wandelde met Zijn God was hier verlaten van God en dat kwam door onze zonden. Het is voor ons niet te begrijpen wat dit voor de Here Jezus en voor God betekend moet hebben. De gemeenschap die er van de eeuwigheid was, was nu verbroken omdat Hij onze straf onderging. De kreet “waarom hebt Gij mij verlaten” spreekt van een peilloze diepte van lijden.

Wij mogen nu, omdat Hij van God verlaten is geweest zeggen, wij zullen wij nooit van God verlaten zijn! Voor ons geldt: ”Immanuel”, God met ons. We kunnen ons soms eenzaam voelen maar we zijn het niet, de Here is nabij! Het gescheiden zijn van God hoeven wij nooit mee te maken, dat heeft Hij in onze plaats ondergaan.

Na de drie uren van duisternis roept de Here Jezus “Het is volbracht”, wat een heerlijke woorden, alles is volbracht! De straf op onze zonden is gedragen, Hij heeft het oordeel ondergaan, de profetieën aangaande dit lijden zijn vervuld, de satan is verslagen en de wet is vervuld.

De offer- , tempel- en priesterdienst behoorden tot de bedeling/periode van de wet. We lezen dat direct nadat de Here Jezus zijn geest in Gods handen had gegeven de voorhang van de tempel scheurde, van boven naar beneden, in twee stukken. Deze voorhang had eeuwenlang het heilige der heiligen gescheiden van het heilige. Slechts één keer per jaar mocht de hogepriester, nadat hij een heel reinigingsritueel (Lev. 16) voor zichzelf en voor het volk had uitgevoerd deze ruimte betreden. Niemand anders was ooit in deze ruimte geweest, want God woonde daar. En nu was de voorhang gescheurd, van boven naar beneden, alsof God van boven af, vanuit de hemel de voorhang had geopend. Het duidde een nieuw tijdperk aan van Gods handelen met de mens, de periode van de wet was voorbij! De scheiding die er al die eeuwen was tussen een heilig God en de zondige mens was opgeheven omdat het volmaakte offer, waarnaar alle OT offers hadden vooruitgewezen was gebracht! Er was nu een totaal nieuwe manier om tot God te naderen, dat wat in het OT onmogelijk was kon nu wel. In het OT konden het bloed en het offer van de dieren nooit onze zonden volkomen wegnemen en de weg tot God openen. Nu het volmaakte offer was gebracht door de Mens Jezus Christus kon dit wel.

In Hebr. 10 vers 19 staat het zo vermeld: “Daar wij dan, broeders, volle vrijmoedigheid bezitten om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, langs de nieuwe en levende weg, die Hij ons ingewijd heeft, door het voorhangsel, dat is, zijn vlees”. De Hebreeën brief beschrijft eerst dat er een nieuwe/betere Hogepriester is, een nieuw/beter verbond, een beter heiligdom en een beter offer, is

(Jezus Christus) en in Hebr. 10:19 wordt geschreven over een nieuwe aanbidder en wijze van aanbidden. De aanbidder/gelovige is in tegenstelling tot het OT volkomen gereinigd door Jezus bloed en mag vrijmoedig ingaan in het heiligdom, omdat Hij deze nieuwe weg voor hen (lees ons) heeft ingewijd door het voorhangsel, dat is zijn vlees. Christus dood en opstanding hebben het mogelijk gemaakt dat we mogen en kunnen naderen tot God. Nu in onze tijd mogen we zelfs in volle vrijmoedigheid tot Hem naderen, omdat we volkomen zijn gereinigd! Daarvan spreekt het voorhangsel dat in twee delen werd gescheurd. De oude bedeling, de bedeling van de wet was voorbij, de weg naar het heiligdom was geopend, dankzij Hem!

God heeft in alles voorzien een nieuwe Hogepriester die voor ons bidt en pleit, een nieuw heiligdom, de hemel. Een volmaakt offer, het offer van het Lam Gods én Hij heeft ons geschikt gemaakt om vrijmoedig tot Hem te kunnen naderen. Dit alles kan door het geloof in Zijn volbrachte werk op Golgotha.

Dat is de boodschap van Goede Vrijdag en Pasen, de Heer heeft geleden, is gestorven en is opgestaan, hierdoor heeft Hij in alles voorzien. Onze zonden zijn vergeven, het probleem van onze zondenatuur is opgelost, we zijn met Hem gestorven, ons geweten is gereinigd en nu mogen we in volle vrijmoedigheid tot Hem naderen, niet om te worden getroost zoals in Hebr. 4:16. Maar om als aanbidders tot Hem te komen en Hem te danken voor Wie Hij is en voor wat Hij voor ons heeft gedaan! In Hebr. 4 gaat het over het vluchten naar Hem in en met onze zorgen en moeilijkheden, in Hebr. 10 gaat het er om dat we ons aan Hem Zelf mogen koesteren, mogen genieten van Wie Hij is.

Ik sluit af met de tekst uit een lied dat bovenstaande samenvat:

De voorhang is gescheurd, de hemel is nu open. Het leven in het licht is thans ons eeuwig lot. De toorn die op ons was, is op U aangelopen; Uw liefde is groot, o Lam van God! 

Er zijn kennelijk ook slechte herders, dat is het eerste wat opvalt bij het lezen van deze tekst.. Er zijn veel herders maar er is slechts één goede Herder: Jezus Christus.

In Ezechiël 34 wordt gesproken over slechte herders, als we dit hoofdstuk lezen krijgen we een beeld van deze slechte herders, en daardoor kunnen ons ook een beeld vormen van de goede Herder. De goede Herder handelt namelijk precies tegenovergesteld aan de slechte herders.

Een kenmerk van slechte herders is, dat zij zichzelf weiden. Ze zijn bezig met zaken waarvan ze zelf beter worden, ook al gaat dit ten koste van de schapen...... Ze hebben zelfs geen oog voor de kudde: “maar de schapen weidt gij niet”, Ez. 34: 3. De schapen worden niet geweid door deze herders, een goede herder zorgt echter wel voor zijn schapen. Hij brengt ze naar grazige weiden waar ze zich kunnen voeden met gezond en gevarieerd voedsel. Hij zorgt dat ze tijdig te drinken krijgen, hij heeft aandacht voor het zwakke schaap en verzorgt dit of draagt het als het vermoeid is naar de schaapskooi. Een goede herder reinigt wonden en giet olie op de wonden, zodat deze kunnen genezen. Hij waakt over zijn kudde en zorgt dat er geen schapen afdwalen, waardoor ze ten prooi kunnen vallen aan wilde dieren. Hij houdt zijn kudde bij elkaar en hij doet zijn werk met liefde.

De herders waar in Ezechiël 34 over wordt gesproken waren de leidslieden van het volk Israël, maar ze heersten met hardheid en geweldenarij (vs. 4). Wij weten dat het volk Israël als gevolg van het slechte herderschap van deze herders is verstrooid. Deze leidslieden liepen immers voorop toen de enige goede Herder tot Zijn volk kwam, met name zij riepen: “kruisig Hem, kruisig Hem” en dat heeft men gedaan......

Uit Ezechiël 34 maken we op dat de situatie niet zo zal blijven, want God heeft een plan met Zijn volk! Hij zal Zelf een einde maken aan het herderschap van deze slechte herders, vs. 10. Er zal een moment komen waarop Hijzelf zal omzien naar Zijn kudde, hen bijeen zal vergaderen en ze zal redden. Wanneer zal dat plaatsvinden? Dat begint op de dag van wolken en duisternis, vs. 12 Daarmee wordt de dag des Heren bedoeld, zie Joël 2 vers 1 en 2 en Sefanja 1 vers 14. Dat zal een zware tijd zijn voor het volk van Israël, de tijd van de grote verdrukking die over deze aarde zal komen. Op veel plaatsen in de Bijbel wordt deze dag aangeduid met termen als “geducht”, “vreselijk” etc., het is een dag van toorn en oordeel.

In onze tijd zijn, met name sinds 1948, al veel joodse mensen teruggekeerd naar Israël, maar op die dag zal er een ware uittocht plaatsvinden uit alle landen en uit de volken. Hij Zelf zal Zijn volk verzamelen in hun eigen land, Ez. 34:13. Daarna zal Hij ze weiden op de bergen van Israël. Zijn knecht David, de Here Jezus, de meerdere van David, zal hen weiden en Hij zal een verbond des vredes met hen sluiten. Dán zal Hij hun goede Herder zijn en zullen ze in vrede en veilig wonen in het land Israël gedurende het vrederijk. Hij zal dan als Vorst of Koning (vers 24) regeren vanuit Jeruzalem. Het zal een tijd zijn van ongekende zegen en voorspoed, vers 25 e.v.)

De tekst: “Ik ben de goede Herder” kennen we uit Johannes 10. Als we Johannes 9 lezen begrijpen we waarom de Here Jezus dit zegt. In hoofdstuk 9 gaat het namelijk over de blindgeborene die door de Here Jezus was genezen, zodat hij weer kon zien. Deze man was door de leidslieden uit zijn tijd, de slechte herders, waar ook in Ezechiël 34 over werd gesproken “uitgeworpen”, Joh. 9:34 en 35. Je zou verwachten dat men blij zou zijn met deze genezing, maar ze reageren juist tegenovergesteld! Dan, in die context, zegt Hij in Johannes 10, dat Hij de goede Herder is, dus in schril contrast met de houding van de Farizeeën. Alle herders die er waren voordat de goede Herder kwam worden door Hem dieven en rovers genoemd.Hij is de goede Herder, die gekomen is om Zijn schapen leven en overvloed te bezorgen. De goede Herder is bereid Zijn leven in te zetten voor Zijn schapen ipv te vluchten als er gevaar dreigt. Deze goede Herder was zelfs bereid Zijn eigen leven op te offeren, zodat Hij de goede Herder kon worden van een ieder die Hem in gelooft en Hem volgen wil. Hij spreekt ook nog over de andere schapen die niet van deze stal zijn, daarmee worden de heidenen bedoeld. Hij is dus ook de goede Herder van ons, de gelovigen uit de heidenen.

De goede Herder kent Zijn schapen en de schapen kennen en herkennen Zijn stem. Ze volgen Hem, juist omdat ze Zijn stem kennen. Er zijn in deze tijd veel stemmen, daarom is het zo belangrijk dat we als gelovigen Zijn stem kennen, herkennen en Hem volgen.

Namen openbaren hoe mensen zijn en/of hoe God is. Simeon verwachtte de vertroosting van Israël staat in Lucas 2:25 en dit verwachten werd verhoord! We lezen dat Simeon rechtvaardig en vroom was, dat de Heilige Geest op hem was en dat hij leefde in verwachting. Wat een prachtig getuigenis van deze dienstknecht van God. Zoals gezegd werd zijn verwachten beloond, God had hem immers beloofd dat hij niet zou sterven voordat hij de Christus gezien had. En nu stond daar een jong stel met een baby op de arm voor hem, ze kwamen om een offer te brengen, zoals de wet voorschreef. Aan Simeon werd door de Heilige Geest duidelijk gemaakt dat deze kleine baby het heil was waar hij naar had uitgezien. Deze baby was de Messias, de Christus (de Gezalfde, resp. in het Hebreeuws en Grieks). Simeon ontving vrede. Het verwachten of geloven van Simeon was overgegaan in aanschouwen. Andere vertalingen vertalen het woord heil met: verlossing, redding, Redder, zaligheid, behoudenis etc. Uit de vertalingen en de context blijkt dat het gaat om de Messias, de Here Jezus, in Hem is het langverwachte heil gekomen. De uitwerking op Simeon was dat hij in vrede kon sterven, want hij had het Heil, de Redder gezien!

In de geschiedenis van Simeon zit ook een boodschap voor ons die leven in de huidige genadetijd. Te weten dat je, op grond van het geloof in het verlossingswerk van Jezus Christus, mag leven én sterven in vrede is een geweldige (Kerst)boodschap.Waren het niet de engelen die zongen “Ere zij God en vrede op aarde”? Deze vrede gold voor Simeon maar geldt ook nu in 2013 voor ieder mens die gelooft. Voor een ieder uit de volken óf uit het Joodse volk (Luk. 2:31/32), die zijn/haar zonden belijdt en zijn/haar hart opent voor de Christus der Schriften!

Het kind dat Simeon in zijn armen hield was de Vredevorst, Hij werd geboren om vrede, shalom op aarde te brengen. In de eerste plaats vrede met God, maar ook vrede onderling. Dat is nog eens echte vrede, vrede met onze Schepper. Dit is mogelijk omdat Christus geleden heeft en gestorven is in onze plaats. Al onze zonden zijn op Hem gelegd en Hij heeft de straf als gevolg van de zonde die God, voor ons ondergaan en daarom is de weg naar de Vader, die was geblokkeerd door onze zonde(n), weer open.

Ook onze ogen mogen Zijn heil zien, een heil dat Hij voor ons heeft bereid en ook wij kunnen dezelfde vrede ervaren die Simeon ontving. Het is alles uit en door Hem. Hij bedacht al vóór de grondlegging der wereld, het verlossingsplan, Hij bedacht dat het kind dat in Bethlehem geboren zou worden onze Verlosser zou worden, Hij heeft Zijn plan volvoert en de Here Jezus heeft Gods plan uitgevoerd. Hij was gehoorzaam tot aan het alleruiterste, tot in de dood aan het kruis. Daarom mogen en kunnen wij nu Zijn heil zien, daarom kunnen we nu de diepe vrede met God en de diepe vrede van God in ons hart ervaren.

Deze vrede kan in onze levens openbaar worden als we geloven dat de Here Jezus in onze, in mijn plaats is gestorven aan het kruis van Golgotha. We moeten ook beseffen dat we op Golgotha mét Hem zijn gestorven en dan ook daadwerkelijk leven vanuit dit besef. Hij stierf en ik stierf met Hem. Dat betekent dat mijn oude natuur, mijn eigen ik geen heerschappij meer over mij moet hebben. De keuze is aan ons, aan mij. Leef ik mijn oude natuur, of kies ik er bewust voor te leven uit mijn nieuwe, wedergeboren natuur. Als ik dit laatste doe kan deze vrede, die een vrucht is van de Heilige Geest (Gal. 5:22), verder doordringen in onze levens en zijn uitwerking hebben naar de levens van anderen met wie we omgaan.

Vers 29: Nu laat Gij, Here, uw dienstknecht gaan in vrede, naar uw woord. Gods Woord is betrouwbaar, zoals blijkt uit vers 29. Dat gold voor Simeon en dat ook nu nog voor u, jou en mij. Geweldig dat we de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, mogen en kunnen ervaren op grond van Zijn offer op het kruis van Golgotha.

Behoeden wil zeggen beschermen, vrijwaren. We worden door Salomo, de Spreukendichter, opgeroepen ons hart te beschermen. En we worden niet zomaar opgeroepen ons hart te beschermen, nee we moeten het "boven al wat te bewaren is" beschermen. Het is dus erg belangrijk dat we ons hart en alles wat daaruit voortkomt beschermen. Met ons hart wordt natuurlijk niet ons fysieke orgaan bedoeld, maar veel meer ons innerlijk, binnenste, onze overwegingen en motieven.

Waarom zou dit zo zijn gezegd door Salomo? Het antwoord staat in het tweede deel van de tekst vermeld, want uit het hart komen de "oorsprongen des levens" of in de NBV het is "de bron van je leven". Alles vindt zijn bron, zijn begin of oorsprong in ons hart. Daarom moeten we ons hart beschermen. Ons hart is volgens Jeremia immers "arglistig boven alles, ja verderfelijk is het", Jer. 17:9. Dat is ook precies de reden dat we wederom geboren moeten worden. God gaat ons niet opknappen of verbeteren, nee ons hart is verdorven, daarom moeten we wederom, opnieuw geboren worden. God wil dat we sterven aan onszelf en we moeten geboren worden uit een nieuwe Bron, uit Christus Zelf. Oplappen is absoluut geen optie!

Als we eerlijk zijn naar onszelf dan herkennen we dat ons "oude" hart arglistig of sluw is. We zijn geneigd in de eerste plaats aan onszelf te denken, ons eigen voordeel te zoeken, zondige gedachten komen bij ons op. We doen ons beter voor dan we in werkelijkheid zijn of ons voelen, we vinden dat we hulpvaardig moeten zijn, maar vaak maken we geen (priori) tijd om anderen te helpen, we weten dat we zachtmoedig en nederig horen te zijn, maar de praktijk is vaak anders. Het komt allemaal voort uit ons hart. Reden genoeg om elke dag zeer zorgvuldig te waken over ons hart!

Bovenstaande brengt ons bij de vraag hoe kunnen we ons hart bewaren? Het antwoord vinden we in Fil. 4 vers 4 ev. waar staat geschreven: "Verblijdt u in de Here te allen tijde! Wederom zal ik zeggen: Verblijdt u! Uw vriendelijkheid zij alle mensen bekend. De Here is nabij. Weest in geen ding bezorgd, maar laten bij alles uw wensen door gebed en smeking met dankzegging bekend worden bij God. En de vrede Gods, die alle verstand te boven gaat, zal uw harten en uw gedachten behoeden in Christus Jezus". We beschermen ons hart door te leven in overgave aan de Here Jezus. Als we dat doen, dan is Zijn belofte onze harten en gedachten te behoeden, bovendien wil Hij ons een vrede schenken die alle verstand te boven gaat!

Romeinen 12 zegt ook iets dergelijks: "Ik vermaan u dan, broeders, met beroep op de barmhartigheden Gods, dat gij uw lichamen stelt tot een levend, heilig en Gode welgevallig offer: dit is uw redelijke eredienst. En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene". Als we ons leven als een levend offer geven aan God dan zal Hij ons denken vernieuwen. Dat is dus een verandering van binnenuit. Dit komt omdat we dan leven vanuit de andere Bron.

Ook Lucas 10:27 sluit hierop aan "Gij zult de Here, uw God, liefhebben uit geheel uw hart en met geheel uw ziel en met geheel uw kracht en met geheel uw verstand, en uw naaste alsuzelf". Het begint met Hem liefhebben en kan daarom en daardoor door Hem worden veranderd zodat we onze naasten kunnen liefhebben.

Als we echter niet dicht bij Hem leven dan is de kans groot dat de verkeerde gedachten en de daaruit voortvloeiende daden ons in hun greep krijgen. Daarom is het zaak zo snel als mogelijk, dus zodra we ontdekken dat onze gedachten de verkeerde kant op gaan, deze gedachten te oordelen en te belijden. Wachten we te lang en laten we ons gedachten- en gevoelsleven hun gang gaan dan is de kans groot dat het niet meer te stoppen is. Iemand heeft eens gezegd dat het makkelijker is een lucifertje uit te blazen dan te wachten totdat het halve huis in brand staat en dan pas actie te ondernemen. In het laatste geval is de zaak waarschijnlijk reddeloos verloren. Zo is het ook met ons gevoelsleven, het gaat meestal zoals Jacobus heeft geschreven: "Maar zo vaak iemand verzocht wordt, komt dit voort uit de zuiging en verlokking zijner eigen begeerte. 15 Daarna, als die begeerte bevrucht is, baart zij zonde; en als de zonde volgroeid is, brengt zij de dood voort". We moeten leren dat we ons niet laten meeslepen door ons gevoel, maar om tijdig met onze wil en ons verstand te kiezen te handelen in overeenstemming met het Woord van God, de Bijbel.

Jacobus zegt vrij vertaald, dat het begint met de zuiging en verlokking van onze begeerte, de begeerte wordt bevrucht en vervolgens volgroeid. Het is een proces in een aantal stappen, waarbij het van belang is zodra we de begeerte voelen opkomen deze te belijden. Corrie ten Boom heeft eens gezegd: "je kunt niet voorkomen dat er vogels boven je hoofd vliegen, maar wel dat ze een nestje op je hoofd bouwen". We laten als het ware een nestje bouwen als we onze begeerte(n) laten bevruchten, dus toelaten een volgend stadium in te gaan, waardoor het voor onszelf moeilijker wordt het een halt toe te roepen. Gevolg is uiteindelijk de "dood", dwz een verbroken gemeenschap met God!

Behoed uw hart boven al wat te bewaren is, want daaruit zijn de oorsprongen des levens. Ik hoop dat uit bovenstaande duidelijk is geworden waarom we onze harten en gedachten dienen te beschermen. Elke dag weer is dit nodig! Het vereist onze alertheid en afhankelijkheid aan God. Hij wil en kan Zijn leven in ons openbaren, maar dan moeten we wel voortdurend zijn "aangesloten" op onze nieuwe Levensbron!

In twee verzen wordt de essentie van Goede Vrijdag (Christus’ sterven), Zijn fysieke begrafenis en Zijn opstanding (Pasen)beschreven. En dit alles was naar de Schriften, het was al heel lang van tevoren aangekondigd in Gods Woord door aankondigingen of in typen (bijv. Jona in en uit de vis). Het is goed te bedenken dat de OT offers vóóruit wezen naar Zijn lijden en sterven, het heilig avondmaal denkt terug aan Zijn lijden en sterven, evenals de offers die t.z.t. in het vrederijk gebracht zullen worden. Christus’ dood en opstanding nemen de centrale plaats in in Gods handelen met de wereld.

Paulus zegt dat Hij vóór alle dingen, dit heeft verkondigd. In het Boek is het als volgt vertaald: “Het belangrijkste van het goede nieuws” . Christus’ plaatsvervangend sterven en Zijn opstanding vormen de basis van het christelijk geloof. Al Gods handelen is gebaseerd op het lijden, sterven én de opstanding van Christus. Dit geldt voor de jood, de gemeente/kerk en de heiden, dus de niet gelovige mens. Daarom is het goed en belangrijk hier telkens weer bij stil te staan.

Hij is gestorven voor onze zonden is het eerste deel van de tekst. Zonder Zijn lijden en dood zouden we nog steeds zondaren zijn! Zonder Hem zouden we verloren zijn, voor eeuwig. Maar prijst de Heer, Hij heeft onze zonden op Zich genomen! Dat we geen zondaar meer zijn is misschien een sterke uitdrukking, toch is het waar. We hoeven niet te zondigen, dit kan alleen als we blijven in Hem!

1 Johannes 3:9 “Een ieder, die uit God geboren is, doet geen zonde; want het zaad Gods blijft in hem en hij kan niet zondigen, want hij is uit God geboren”. Zondigen hoort bij onze oude natuur, die is door en door zondig, dat is ook precies de reden dat we geen contact met God konden hebben en wedergeboren moeten worden om wel met Hem in contact te kunnen komen. Jesaja 59:2 “maar uw ongerechtigheden zijn het, die scheiding brengen tussen u en uw God, en uw zonden doen zijn aangezicht voor u verborgen zijn, zodat Hij niet hoort”. Maar gelukkig, Hij is gestorven voor onze zonden! Het is goed te bedenken wat dat Hem gekost heeft: alles! Pijn, verdriet, lijden, eenzaamheid, angst, onbeschrijfelijke angst en ten slotte zelfs de dood, want Hij is gestorven voor onze zonden. Elke dag weer mogen we Hem danken voor wat Hij voor ons heeft gedaan, want alleen daardoor kunnen en mogen we nu vrijmoedig tot God naderen.

Hij is ook begraven naar de Schriften. Dit geeft aan dat Hij mens is geweest, een mens zoals u en ik. Na Zijn sterven aan het kruis werd Hij begraven in een in de rots uitgehouwen graf. Er waren in Christus tijd (en dat is nu nog net zo!) mensen die zeiden dat Hij niet letterlijk was gestorven, dit moest geestelijk gezien worden. Dat is een leugen, Christus is fysiek gestorven en Zijn lichaam is, naar de Schriften, begraven in een rotsgraf waarna er een steen voor Zijn graf werd gerold.

Hij is ook opgewekt, naar de Schriften. Zijn opstanding is het allerbelangrijkste. Zo lezen we in Romeinen 8:34 “Christus Jezus is de gestorvene, wat meer is, de opgewekte, die ter rechterhand Gods is, die ook voor ons pleit”. De opstanding is nog “meer”, nog belangrijker dan Zijn dood voor onze zonden. Zonder Zijn opstanding zouden we de beklagenswaardigste van alle mensen zijn schrijft Paulus, dat zou niet best zijn geweest. Zijn opstanding is het heerlijke bewijs dat Zijn offer volmaakt was, Hij was volkomen gehoorzaam geweest tot in de dood, ja zelfs tot in de dood van het kruis. Geen enkele zonde had Hij gedaan, Hij heeft Zelfs geen zonde gekend, dáárom werd Hij opgewekt.

Omdat Hij als Mens op een voor volkomen God welbehaaglijke wijze heeft geleefd kón Hij onze zonden op Zich nemen. En omdat Zijn offer volledig voldeed aan Gods eis (Hij heeft Gods wet immer vervuld) is Hij opgewekt. Alleen een onschuldig mens kon de plaats innemen van schuldige mensen, zoals u en ik van nature waren.

Daarom is, als we onze zonden hebben beleden en Hem hebben toegelaten in ons hart, alles veranderd, radicaal veranderd. Letterlijk zijn we vanuit de dood overgezet in het leven, vanuit de duisternis in het licht. Nu mogen we dagelijks tot Hem naderen, Hem zelfs onze Vader noemen. Dagelijks mogen we Hem danken voor Wie Hij is en voor wat Hij voor ons, voor mij heeft gedaan. Als er zorgen komen (en die komen er) mogen we ze mét Hem te lijf gaan, als er verdriet is dan wil Hij ons troosten. Als we afdwalen vermaant Hij ons door zijn Geest. We kunnen daar dan op reageren door te gehoorzamen, onze fouten te belijden en weer verder te gaan met Hem. Of we kunnen ons verharden, de werking van Zijn Geest uitdoven en dan missen we de diepe rust en vrede die alleen Hij in alle omstandigheden kan geven.

Pasen betekent dat het weer mogelijk is dat we tot onze bestemming kunnen komen! Er is door de Here Jezus een Weg van herstel! Dank zij Hem mogen we genieten van wie Hij is, zoals David zich verzadigde met Zijn beeld. (Ps. 17:15). David vulde zich als het ware helemaal door na te denken over Wie God was. Hij dacht na over Zijn liefde, genade, geduld, barmhartigheid, vergeving, trouw , heiligheid en David kwam hier diep van onder de indruk, het gevolg was dat Davids hart overliep van dankbaarheid en vrede.

Ik hoop dat u en ik dit jaar heel bewust Goede Vrijdag, stille zaterdag en de Paasdag mogen beleven in onze harten, want de Heer is, naar de Schriften, waarlijk opgestaan. Hem komt toe alle lof, dank en eer!

De rijke jongeling (Marcus 10)

Zijn naam kennen we niet, we weten dat hij rijk was en godsdienstig, dat is nog wat anders dan gelovig. Een gelovige heeft een relatie met de Here Jezus, deze jongeman was religieus. Hij was waarschijnlijk een trouwe bezoeker van de tempel en/of synagoge en andere activiteiten. Zijn hele leven had hij “netjes” geleefd: hij had geen moord gepleegd, geen overspel, zijn ouders geëerd, niet gestolen en niet bedrogen. De jongeman wilde heel graag eeuwig leven hebben: “Goede meester, wat moet ik doen om deel te krijgen aan het eeuwige leven”. Er was echter één ding wat tussen hem en de Here Jezus instond. Hij “hing” aan zijn bezittingen, dit vond hij belangrijker dan een relatie met de Here Jezus. De Here Jezus vroeg hem alles te verkopen, het aan de armen te geven en Hem te volgen. Dit was teveel gevraagd voor de jongeman, dit wilde hij niet. Hoe is dat in jouw/uw leven? Onze bezittingen, ons huis, spaargeld, hobby’s etc. kunnen tussen Hem en ons in staan, waardoor we het eeuwige leven missen en voor eeuwig verloren gaan.

De blindgeborene (Johannes 9)

Deze man, zijn naam weten we ook niet, heeft een ontmoeting gehad met de Here Jezus, net als de rijke jongeling. Hij was een andere persoon en werd ook anders benaderd door de Heer. Hij was blind vanaf zijn geboorte, zo zijn wij allemaal geestelijk blind vanaf onze geboorte. De man had op de sabbat een ontmoeting met de Here Jezus. Hij liet Hem modder op zijn ogen strijken en hij ging in geloof naar Siloam om zich daar in gehoorzaamheid aan het woord van de Heer te wassen. Het gevolg was dat hij weer kon zien. De farizeeën espraken deze genezing op de sabbat met hem, ze waren boos omdat het wonder op deze dag had plaatsgevonden. Toen ze de gewezen blinde man vroegen wie hem had genezen antwoorde hij: “Of hij een zondaar is weet ik niet,’ zei hij, ‘maar één ding weet ik wel: ik was blind en nu kan ik zien”. Hij wist dat hij genezen was en hij wist wie dat had gedaan: de man die hij een profeet noemde en hij wist dat Hij een man was die van God kwam, anders had Hij dit wonder niet kunnen doen. Ik hoop dat ook u dat ene ding weet, nl. dat u blind was en nu kunt zien. Dat u bent overgegaan vanuit de dood in het leven, van de duisternis naar het licht. Als de Here Jezus uw ogen heeft geopend mag u zeker weten een kind van God te zijn. Op grond van Zijn offer.

Paulus (Fil. 3)

De derde persoon is Paulus. Hij was een heel andere man dan de rijke jongeling en de blindgeborene. Paulus had aan de voeten van Gamaliel gezeten, hij was een wetgeleerde en vervolgde vol vuur de mensen die in de Here Jezus geloofden. Hij was een vervolger van de gemeente totdat de Here Jezus hem verscheen op de weg naar Damascus. Hij werd daar radicaal veranderd: van een vervolger van de gemeente werd hij een van de grootste, zo niet de grootste apostel. Deze enorme verandering blijkt heel duidelijk uit de volgende uitspraak van Paulus: “maar één ding (doe ik): vergetende hetgeen achter mij ligt en mij uitstrekkende naar hetgeen vóór mij ligt, jaag ik naar het doel, om de prijs der roeping Gods, die van boven is, in Christus Jezus”. Paulus was besneden op de achtste dag, was een Farizeeër en naar de gerechtigheid van de wet onberispelijk, maar het was van nul en generlei waarde meer voor hem nu hij Christus had leren kennen. Sterker nog door Hem gegrepen was. Hij had nog maar een doel: Christus dienen met alles wat in hem was. Wat is het doel in ons leven? Waar leven we voor? Zijn we druk met tijdelijke zaken of strekken we ons uit naar Hem?

David (Psalm 27)

Zijn bezittingen weerhielden de rijke jongeling van een relatie met de Here. De blindgeboren man wist dat hij weer kon zien en Paulus verlangde alleen nog naar Christus. David en Paulus lijken wel wat op elkaar. Ook David was een kind van God, hij had al vroeg geleerd dat de Here zijn Herder was. En toen de Here zijn Herder was had dat gesmaakt naar meer, veel meer. Hij had Hem leren kennen als een liefdevolle en zorgzame Herder, zoals blijkt uit Psalm 23. Uitspraken als: mij ontbreekt niets, grazige weiden en mijn beker vloeit over spreken hiervan. In Psalm 27 zegt hij, en dat sluit aan bij zijn ervaringen zoals hij deze verwoordde in Psalm 23,: “Eén ding heb ik van de HERE gevraagd, dit zoek ik: te verblijven in het huis des HEREN al de dagen van mijn leven”. Waarom wilde David verblijven in het huis van de Heer? Het antwoord is eenvoudig: omdat Hij daar was. David had ontdekt dat de Here hem ten diepste kon vervullen. Het was goed, zeer goed om in Zijn nabijheid te zijn. Dat gold voor David en dat geldt voor ons, het is goed om onszelf naar Hem uit te strekken. Hij zal ons nooit teleurstellen, Hij wil ons leven vullen, zodat we Hem gaan danken, eren en aanbidden.

Tot slot nog één ding. Misschien lijkt u op een van de bovengenoemde personen uit de Bijbel. Misschien ziet u overeenkomsten tussen de rijke jongeling of de blindgeborene en uzelf of tussen Paulus en David en uzelf. Al is er maar één ding tussen u en God, zoals bij de blindgeborene, het is genoeg om God te verhinderen in uw leven te komen. U zult niet de diepe vrede en rust ervaren die alleen Hij kan geven. Misschien lijkt u meer op de blindgeborene en weet u zeker, op grond van Gods Woord: vroeger was ik blind, maar nu kan ik geestelijk zien en ervaart u Zijn rust en vrede in uw hart. Maar hopelijk lijkt u het meeste op Paulus en David en is maar één ding uw verlangen: Hem te volgen en te eren in uw leven.